วังบัวบาน
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | |
วังบัวบาน
| ร้อนลมหน้าแล้ง ใบไม้แห้งร่วงลอย |
| หล่นทะยอยเกลื่อนตา ไหลตามกระแสน้ำพา ลอยมาทั้งกลีบดอกไม้ |
| จากหุบเขาไหลมาสู่ในวังน้ำ สุสานเทวีผู้มีความช้ำเหนือใคร |
| ดอกไม้ใบไม้ไหลมา คล้ายพวงหรีดร้อยมาลา ไหลมาบูชาบัวบาน |
| น้ำวังนี่หนอ เป็นที่ก่อเหตุการณ์ |
| ที่บัวบานฝังกาย ยึดเอาเป็นหอเรือนตาย รองกายไว้ด้วยแผ่นน้ำ |
| จากหุบผาแนวไพรสู่ในเวียงฟ้า ฝากไว้เพียงชื่อเลื่องลือเนิ่นช้าฝังจำ |
| ฝากคำสัตย์สำนึกตรอง หลงทางสุดหวังคืนครอง หลงตัวจึงต้องลาระทม |
| เอาวังน้ำไหลเย็น นี่หรือมาเป็นเมรุทอง เอาน้ำตกก้องเป็นกลองประโคม |
| เอาเสียจักจั่นลั่นร้องระงม เป็นเสียงประโคมร้องต่างแตรสังข์ |
| เพดานนั้นเอาม่านฟ้า ภูผานั้นต่างเมฆบัง |
| ประทีปแสงจันทร์ใสสว่าง อยู่เดียวท่ามกลางดงดอน |
วิญญาณรัก
| อารมณ์ฉันวังเวงวาบหวิว ดวงใจริกละลิ่วร่ำไป |
| เมื่อยามจากรักแรมไกล จึงพลอยห่วงในรักอาลัย จิตใจหวาดละเมอผวา |
| ยามนอนฉันอาวรณ์ถวิล ยามกินฉันก็กินน้ำตา |
| เฝ้าคอยให้ความรักคืนมา วิงวอนแต่เทพไทเทวา จงมาโปรดให้หายมืดมัว |
| ความทุกข์อาลัยจะสุขอย่างไร เมื่อใจฉันผูกพันพัว |
| บางครั้งยังนึกขลาดหวาดกลัว หวิวใจระรัวฉันแทบขาดใจ |
| วิญญารักยังตามหลอกหลอน ดวงใจฉันรอน ๆ ร่ำไห้ |
| บางทีแว่วยินเสียงไกล ๆ ฟัง ๆ ดังใครร้องชวนไป เออใครก็ไม่รู้กู่มา |
สายลมว่าว
| โอ้สายลมว่าวเมื่อคนร้อนเร่า เจ้าพัดโบยพัดโชยให้ชื่นใจ |
| ลมเอยเมื่อไรเจ้าจะพัด หทัยสำราญผ่านหวิวโชยมา |
| ร้อนใจไกลจากเธอ ละเมอคอยเรื่อยมา |
| ร้อนรนใจในอุรา หวังลมพัดพาให้คลายร้อนถอนความเศร้า |
| ลมเอ๋ยลมว่าวจิตใจร้อนเร่า เจ้าเคยพัดโบยพัดโชยให้ชื่นใจ |
| เฉื่อยฉิวรำเพยข้าวอนขอเอ่ย เจ้าเคยพัดเย็นไม่เว้นเวลา |
| ร้อนใจไกลจากเธอ ละเมอคอยเรื่อยมา |
| ร้อนรนใจในอุรา หวังลมพัดพาให้คลายร้อนถอนความเศร้า |
| ลมเอ๋ยลมว่าวจิตใจร้อนเร่า เจ้าเคยพัดโบยพัดโชยให้ชื่นใจ |
สิ้นรักสิ้นสุข
| รักเจ้าเอ๋ยเคยใฝ่ฝัน รักกระสั่นรัญจวน รักที่หวังดังลมหวล รักกำศรวลครวญคร่ำ |
| ก่อนเคยรักซาบซ่าน ปั้นคำหวานพรอตพร่ำ กลับชอกช้ำ กลืนกล้ำจำผืน |
| ตัดขาดจากกัน ความโศกศัลย์รักนั้นมามาก สุขก็คลายรักสลายคลายคืน |
| จะหลักจะนอน ใจทอดถอนสท้อนสอื้น โศกสู้กลืนทุกข์สู้ผืน ขมขื่นหัวใจ |
| หมดสิ้นอาลัยเหมือนไฟหมดเชื้อ นิดเดียวไม่เลือเยื่อใย |
| จิตสุดฝืนรักคืนสิ้นไป ไม่เหลืออาลัยให้ฉัน |
| จะสุขอย่างไรในเมื่อใจ ต้องไหวต้องหวั่น |
| เฝ้าผูกพัน รักอันนั้นรักปั่นหัวใจ |
สุดสงวน
| โอ้เจ้าสุดสงวน น้องรัญจวนใจพี่ |
| รักประคองรักสุดปองขวัญฤดี รักเจ้าแต่พี่สุดตรม |
| รักนวลสงวนต้องกลัวน้องจักชม พี่หักอารมณ์พี่ต้องสงวนนวลชม หักความรักข่มอาลัย |
| พี่หักอารมณ์พี่ต้องสงวนพวกชม หักความรักข่มอาลัย |
| เพราะพี่รักจริงเจ้า กลัวน้องจะเศร้าเจ้าอย่าอาลัย |
| พี่สงวนนวลเจ้าเห็นใจ สงวนตัวไว้ให้นะแก้วตา สงวนตัวจนกว่าพี่มาชม |
เสียงกระซิบจากเกลียวคลื่น
| เสียงคลื่นซัดฝั่ง มันคลุ้มคลั้งฝังรอยสวาทใจ |
| มันซุกมันไซ้มันซบทรวงทราย แซบซึมไม่มีวันวาย |
| มันเคลิ้มมันคลุกมันเคล้ามิคลาย รสทรายรื่นรม |
| เสียงกระซิบแผ่ว ฟังหวานแว่วพริ้งตามเกลียวคลื่นมา |
| เรารักหนามาหามาชม คลื่นลอยติดตามเกลียวลม |
| มาร้อยรอยรักมาพักคลื่นชม ภิรมย์เพียวฝัง |
| ฟังซีคลื่นมันละเมอ ฝากสวาทเหมือนเธอละเมอเพ้อให้ฟัง |
| เห็นใจฝั่งบ้างหรือยัง ฝั่งรักจีรังเหมือนคลื่นยืนใจ |
| เสียงคลื่นซัดฝั่ง กระซิบสั่งฝังรักตลอดไป |
| มักซุกมันซิกกันชื่นใจ มันซบมันหนุนจนอุ่นไอ |
| กระซิกกระซี้กันเรื่อยไป จะรักกันไว้ตลอดกาล |
เสียงกระซิบสั่ง
| เสียงกระซิบสั่ง ฉันฟังยังแว่วแจ้ว ๆ อยู่ในหู |
| เหมือนเตือนให้รู้ ว่ารักคู่เคยคลอ เขาจะรออยู่เคียง |
| ยามเมื่อจากมาไกล หัวใจอย่าเอนเอียง |
| เสียงสั่งถ้อยคำและสำเนียง สั่นกังวาลระรัว กลัวจะไม่กลับคืน |
| เสียงกระซิบสั่ง ฉันฟังแว่วกังวาลหวานปนสะอื้น |
| เสียงเธอขมขื่น พาฉันตื้นตันใจ ห่วงใยอยู่กับเธอ |
| แม้ตัวจะจากไกล หัวใจก็คงเคียงคู่อยู่กับเธอ |
| คิดถึงเสมอ ใจฉันมุ่งละเมอ ถึงเธออยู่ทุกวัน |
| ยามเมื่อจากมาไกล หัวใจเฝ้าใฝ่ฝัน |
| คิดถึงเธอคนเดียวทุกวัน อยากจะมารับขวัญ เธอที่อุตส่าห์คอย |
| เสียงกระซิบสั่ง ฟังแล้วดูก็ยิ่งพา หัวใจให้เหงาหงอย |
| เสียงเธอเศร้าสร้อย พลอยฉันเศร้าระทม ตรอมตรมอยู่กับเธอ |
เสี่ยงรัก
| โอ้ดวงใจเฝ้าใฝ่แต่คอยหา ดูเหมือนว่าจะขาดใจ |
| จิตระทมเฝ้าข่มฤทัยไว้ ใจหนอใจไม่คลายรักสิ้น |
| จิตกังวลเฝ้าหม่นฤทัยถอน นอนนึกนอนน้ำตาไหลริน |
| ยอมฉันยอมสละทั้งสิ้น ยอมทิ้งถิ่นเพื่อจะติดตามเธอไป |
| พระพรหมลิขิตขีดแนวชีวิตฉัน ไว้ให้สัมพันธ์กันกับดวงใจ |
| รอยบุญรอยกรรมก่อนทำอันใดไฉน บันดาลดลให้ใจฉันรักจริง |
| เสี่ยงบุญกรรมทำก่อนแต่ปางหลัง บุญฉันยังเป็นบุญไว้อิง |
| ยอมฉันยอมสละทุกสิ่ง ใจรักยิ่งไม่ทอดไม่ทิ้งจนตาย |
เสียแรงรักใคร่
| เสียแรงรักใคร่เสียแรงปักใจจริง หวังได้พักพิงกลับทิ้งกันไป |
| เสียแรงฉันซื่อและถือจริงใจ เหินห่างเริศร้างแรมไกง สิ่งที่ฝากไว้แรมรา |
| เสียแรงหมายมั่นเสียแรงฝากกันนาน เสียถ้อยสาบานเสกสรรค์วาจา |
| เสียแรงร่วมสุขร่วมทุกข์กันมา เธอสิไม่เห็นนำพา หรือไปใฝ่หาคู่ใหม่ |
| ช้ำนักรักเอยเคยพร่ำ เสียถ้อยเสียคำที่เคยให้ |
| ถูกเธอผลักใส ตัดบัวสิเหลือเยื่อใย ตัดใจไม่เหลือเลย |
| เสียแรงสมสู่เสียแรงชื่นชูชม เสียสิ้นภิรมย์สู่สมเราเอย |
| เสียแรงเป็นคู่ร่วมชู้ชูเชย เสียสิ้นความรักเราเอย ช้ำจริงอกเอ๋ยตัวเรา |
แสนวิโยค
| แสนวิโยคโศกไม่รู้หาย น่าเสียดายรักมากลายจืดจาง |
| สัญญาไว้จะไม่เริดร้าง กลับเหินห่างต้องอ้างว้างไม่รู้วาย |
| อ่อนอาลัยหมดหวังแล้วซิเรา ต้องโศกเศร้าเฝ้างมงาย |
| โธ่ใจหนอใจใยมาหน่าย เสียดายที่แรกมั่นหมายว่าจริง |
| แสนวิโยคโศกเศร้าอาวรณ์ เฝ้าทุกข์ร้อนไม่ได้แนบแอบอิง |
| รักลืมเลือนเคลื่อนคลายทอดทิ้ง ไม่เห็นจริงยิ่งคิดไปให้ระทม |
| ช่างกระไรโธ่หนอน้ำใจ ตัดเยื่อใยไม่ชื่นชม |
| โอ้กรรมหนอกรรมช้ำระทม หวังแต่ชมแต่กลับไม่สมดังปอง |
| แสนวิโยคโศกเศร้าอาดูร ถ้าแม้สูญสิ้นอาลัยใจหม่นหมอง |
| เช้าค่ำร่ำแต่น้ำตานอง ยิ่งคิดตรองในอกกลุ้มดังสุมไฟ |
| จิตพะวงมุ่งหลงรักจริง ถูกทอดทิ้งยิ่งเศร้าใจ |
| ไม่เคยนึกเลยเป็นไปได้ น้อยใจที่หมดอาลัยอาวรณ์ |
หญิงก็มีหัวใจ
| ปวดใจยิ่งนัก ความรักทำลายจนตรม |
| โธ่เธอคงเห็นเริงรมย์ มาหยอกมาชม พอสมบันเทิงนะใจ |
| หลอกฉันให้มีหวังมั่น มาหลอกรักกัน เฝ้าวอนจนฉันฝันใฝ่ |
| ต้องครวญรำพึงคนึงอาลัย ผูกพันรักไว้เพียงเธอ |
| ใช้ความเป็นชาย เที่ยวล่าหญิงทุกราย ดังเนื้อทรายที่เจอ |
| หลอกลวงจนฉันละเมอ ใจเทอดทูนเธอจงรักเพียงเธอ |
| เพียงหลงบำเรอจนสมใจเธอ โถเธอมาลืมกัน |
| โธ่คนใจร้าย ปองหมายเพียงเริงชีวัน |
| จืดจางเธอร้างไปพลัน มาด่วนลืมกัน จนฉันระทมมิวาย |
| ผู้หญิงก็มีหัวใจ ยามเมื่อรักใคร หทัยไม่หลงลืมง่าย |
| พอชิงชังเหมือนดังใจชาย เจ็บจำช้ำคล้ายชายชาญ |
| ขอกรรมเวรตาม ให้เธอเจอหญิงงาม งามสมความต้องการ |
| ให้เวรกรรมนั้นบันดาล ให้ต้องซมซานให้หญิงรอนราน |
| ให้รักรังควานจนช้ำดวงมาลย์ เหมือนผลาญใจนารี |
หวงรัก
| ของของใครของใครก็ห่วง ของใคร ๆ ก็ต้องหวง ห่วงใยรักใคร่ถนอม |
| ใครจะชิงของใครใครยอม จนถึงอดออมไม่ยอมขายให้ใคร |
| รักของใครของใครก็ห่วง ของใคร ๆ ก็ต้องหวง ห่วงคนรักดั่งดวงใจ |
| ใครจะยอมยกไปให้ใคร รักใครก็ใครต่างหวงไว้ครอบครอง |
| เธอเป็นของรักของหวงที่ห่วงอาลัย เป็นดวงใจฉันจึงห่วงใยใฝ่ปอง |
| ใจและกายของเราต่างเป็นเจ้าของ หากไม่ครอบครอง เดี๋ยวของรักต้องหลุดลอยไป |
| รักจริงถึงห่วงไม่ใช่หลอกลวง รักจริงถึงห่วงดวงใจ |
| จะเป็นจะตายก็ไม่ยอมให้ใคร แม้ใครชิงแย่งไปฉันยอมตายเอย |
หากภาพเธอมีวิญญาณ
| ภาพเตือนฤดี หากภาพเธอมีวิญญาณ |
| จะได้ถอดถ่ายดวงมาลย์ ร่วมใจประสาน พลอดคำฉ่ำหวานด้วยกัน |
| ภาพแทนดวงใจ สุดหักอาลัยใฝ่ฝัน |
| หลงพร่ำรำพรรณ ภาพเธอเท่านั้น ซึ้งเล่ห์สัมพันธ์อุรา |
| เสียดายจริงเอย สิ้นชิดเชยโอ้รักเอยนำพา |
| แม้มีวิญญา คงสัญญานำรักมาเชยชม |
| พร่ำภาวนา ให้มีชีวาอารมณ์ |
| ทุกค่ำทุกคืนชื่นชม รักจักชิดชูสู่สม รักร่วมภิรมย์กับเธอ |
เหมือนไม่เคย
| เรื่อย ๆ มาเรียง ๆ นกบินเฉียงไปทั้งหมู่ |
| ตัวเดียวมาไร้คู่ เหมือนพี่อยู่เพียงเอกา |
| ร่ำ ๆ ใจรอน ๆ อกสะท้อนอ่อนใจข้า |
| ดวงใจใยหนีหน้า โถแก้วตามาหมางเมิน |
| รู้ใหมใครช้ำเท่า เหมือนพี่เศร้าเจ้าห่างเหิน |
| เคยแนบแอบอกเพลิน กลับหมางเมินเหมือนไม่เคย |
| แจ้ว ๆ จำบรรจา ยกดินฟ้ามาอ้างเอ่ย |
| แรมลามาละเลย เหมือนไม่เคยเลยหรือไร |
เหลืออาลัย
| โอ้เจ้าแก้วตา พี่เคยเห็นหน้าเจ้า เฝ้ารำพรรณ |
| น้องเอยจากกัน สุดแสนเศร้า อกเราร้าวระทม |
| แสนอาลัยที่ไม่ได้เห็นหน้าเจ้า เฝ้าตรอมตรม |
| น้ำค้างพร่างพรม ลมหนาวพัดผ่าน เยือกเย็นจับหัวใจ |
| เสียงหริ่งเรไรร้อง ฟังคล้ายเสียงน้องพร่ำพิไร |
| รักเอยเศร้าใจ ดังไฟร้อนรุ่ม สุขใจไหม้รักมลาย |
| ร้าวรานระทม อกใจพี่เหลือจะข่ม ตรมรักอยู่ไม่วาย |
| น้องเอยจากไปไม่พบหน้า ยิ่งพาข้านี้รำพรรณ |
| ดาวเคลื่อนเดือนหล้อย พี่พลอยหมองใจหม่น ทนวิโยคโศกศัลย์ |
| น้องเอยจากกันโอ้ขวัญเจ้า เรียบเหงาเศร้าฤดี |
| เหลือรอยอาลัย ฝากใจน้องไว้ให้พี่ ที่ร่ำหา |
| แม้เพียงหลับตายังเห็นหน้า แก้วตาของพี่เอย |
แหวนประดับก้อย
| เห็นกันอยู่เกือบ ๆ ทุกวัน เพราะมีเหตุใดไหวหวั่น จากกันไม่เคยพบเลย |
| รักของเราก่อนเก่าอกเอย คิดไปว่าใจนั้นเคย ชูชื่นทุกคืนทุกวัน |
| แหวนที่เคยประดับนิ้ว ยังคอดรัดกิ่ว มองนิ้วแล้วใจฉันสั่น |
| คิดถึงตัวเจ้าของแหวนนั้น แหวนเอยเจ้าของแหวนหมั้น เขานั้นไปอยู่แห่งใด |
| คอยฉันเฝ้าแต่คอย ใจลอยและนึกหวั่นไหว |
| แหวนเอ๋ยอีกเมื่อไร เจ้าของ ๆ เจ้าเขาจะกลับมา |
| แหวนที่เคยประดับนิ้วก้อย แม้ว่าราคานิดหน่อย แต่ค่าเลิศลอยนักหนา |
| ฉันรักเท่ากับดวงชีวา คิดแล้วยิ่งดูเหมือนว่า พาให้คิดถึงเจ้าของ |
| หนาวน้ำค้างที่เกาะเซ็นซัด ลมเย็นเมื่อยามสงัด ยามใดไม่ชวนฉันมอง |
| คิดถึงแต่เจ้าของ แหวนทองที่ฉันสวมใส่ เตือนใจทุกวันทุกคืน |
| แม้พระจันทร์จะแจ่มงามตา ดวงดาวที่พรางสง่า งามตาไม่ชวนฉันชื่น |
| สวยงามใดอะไรอื่น ๆ นับร้อยพันนับหมื่น ไม่ชื่นเท่าเจ้าของแหวน |
| โอ้เมื่อไหร่จะมา เหมือนพาให้เสียดายแสน |
| รักเจ้าของแหวน หาอื่นมาแทนไม่ชื่นอุรา |
| แหวนที่เคยประดับนิ้วก้อย แม้ว่าราคานิดหน่อย แต่ค่าเลิศลอยนักหนา |
| ฉันรักเท่ากับดวงชีวา คิดแล้วยิ่งดูเหมือนว่า พาให้คิดถึงเจ้าของ |
โอ้ยอดรัก
| โอ้ยอดรักเศร้านักจากจร จะผ่อนรักรอนให้ |
| พี่ฝากรักชื่นนักชื่นใจ ว่าคือฤทัยสัญญา |
| รักกันผูกพันวจี ฤดีก็มีค่า |
| นึกถึงคำที่ว่า จะกลับมาพี่อย่าไปพักคืน |
| แต่ปักษาผวาจากรัง ยังหยั่งรู้รังชื่น |
| ยอดชีวิตสุดคิดสุดคืน เพียงกล้ำกลืนฝืนใจ |
| จะรักจะร้างให้หวังวิญญา รักคงจะมาใหม่ |
| ให้คิดอาลัยอย่าสุดสิ้นไป นะใจรักเอย |
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน | |