เพลงไทยให้ธรรมชาติ
กรุงเทพฯ ราตรี
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| | หน้าต่อไป | |
เพลงไทยให้ธรรมชาติ
กรุงเทพฯ ราตรี
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| โอ้กรุงเทพ ฯ เมืองฟ้าอมร สมเป็นนครมหาธานี |
| สวยงามหนักหนายามราตรี งามเหลือเกินเพลิดเพลินฤดี ช่างงามเหลือที่จะพรรณา |
| เที่ยวเดินเล่นแลเห็นอาคาร เหมือนดังวิมานสถานเทวา |
| ทั้งยานพาหนะละลานตา งามแสนงามเหมาะนามสมญา เหมือนเทพสร้างมาจึงงามวิไล |
| ราชดำเนินน่าเดิน เพลิดเพลินเรียบร้อยพราวพรรณ สมนามสำคัญเฉิดฉันอำไพ |
| แสงไฟแสงโคมเล้าโลมฤทัย ทั้งเมืองวิไลคล้ายยามทิวา |
| ยอดมณฑปช่อตระการ สำเริงสำราญสถานเวียงชัย |
| เหมือนเมืองสวรรค์ของชาวไทย ชนทั้งเมืองรุ่งเรืองวิไล ถ้วนทั่วทุกวัยเลิศจริงหญิงชาย |
| ดังจะข่มอัปสรเทวา ยิ้มยวนเย้าตาดูแล้วสบาย |
| หรือเป็นชาวฟ้ามาเดินกราย เมืองนั้นงามดังเทพนิยาย ทั้งหญิงทั้งชายแต่งกายสวยดี |
| แหล่งท่องเที่ยวหย่อนใจ ทั่วไปหลากหลายรายเรียง หญิงชายเคล้าเคียงเพลินเสียงดนตรี |
| ทุกคืนเสียงเพลงครื้นเครงเพราะดี สวนลุมพินีเขาดินวนา |
| โอ้เมืองแก้วเลิศแล้วราตรี ทุกสิ่งล้วนมีชีวิตชีวา |
| ทั้งเงาลำน้ำเจ้าพระยา ยามสายลมเฉื่อยฉิวพลิ้วมา ประกายวับตาเลิศเลอนักเอย |
| หากกรุงเทพขาดฉันและเธอ ถึงงามเลิศเลอไม่พร้อมไพบูลย์ |
| เหมือนเป็นเมืองร้างใจอาดูร ความวิไลไม่งามพร้อมมูล ขาดความสมบูรณ์เกื้อกูลทวี |
| เมื่อมาอยู่ใกล้ชู้ชูใจ ทั้งเมืองวิไลสดใสทันที |
| เพราะเราถนอมกันโดยดี ความรักเราแน่นอนทวี ถึงนานกี่ปีไม่มีร้างรา |
| ต่างคนปลื้มเปรม อิ่มเอมคลอเคล้ากันไป น้ำคำน้ำใจมอบไว้บูชา |
| รักเราน้อมนำน้ำคำสัญญา ขอองค์พุทธารับเป็นพยาน |
| จิตสลักด้วยรักเจือจุน นับเป็นผลบุญอุดหนุนบันดาล |
| ทุกยามค่ำเช้าเราบนบาน ความรักเราไม่มีร้าวราน ถ้อยคำสาบานแน่นอนนักเอย |
| หอมเอยหอมดอกไม้ ดอกใดที่ไหนเอ๋ย |
| กลิ่นนางแย้มหอมชวนเชย กลิ่นระเหยเหมือนประทินกลิ่นนวลปราง |
| เล็บมือนางอ่อนช้อน อ่อนงอนดังเล็บมือนาง |
| นมสวรรค์นั้นสอางค์ ดังกับถันหลั่นสล้างโสภิณ |
| หอมเอยยวนยี กลิ่นอย่างนี้คือซ่อนกลิ่น |
| ซ่อนกลิ่นไว้ไยหอมรวยริน แล้วเรียกซ่อนกลิ่นหอมเกินที่จินตนา |
| หอมเอยหอมชื่นชม ได้ดมก็สมอุรา |
| กลิ่นแก้มหอมของกานดา ชื่นหนักหนาชื่นยิ่งกว่ามาลี |
| ลมพระพายชายชื่นในคืนนี้ กลิ่นราตรีหอมระรื่นชื่นใจแสน |
| ดอกไม้อื่นดื่นไปในดินแดน จะเหมือนแม้นราตรีไม่มีเลย |
| เจ้าโชยกลิ่นต่อเมื่อสิ้นแสงอาทิตย์ เหมือนให้คิดปริศนาราตรีเอ๋ย |
| คิดคำนึงถึงราตรีที่เราเคย ได้ชมเชยชื่นชวนรัญจวนใจ |
| พอสิ้นคืนกลืนสิ้นกลิ่นเสาวรส ความช้อยชดสดชื่นคืนไปไหน |
| ทิ้งแต่รอยรัญจวนป่วนฤทัย ฝากเอาไว้กับราตรีไม่มีเลื่อน |
| กลิ่นไอเจ้าเร้าใจให้ใฝ่ฝัน ทุกคืนวันพรั่นใจใครจะเหมือน |
| โอ้ราตรีเจ้าเอ๋ยที่เคยเยือน ยังตามเตือนใจอยู่ไม่รู้วาย |
| มาคืนนี้กลิ่นราตรีที่ไหนหมอ ลอยมาล่อล้อให้ใจคอหาย |
| อกระทึกนึกประหวั่นพรั่นใจกาย หรือราตรีที่หมายชายกลิ่นมา |
| เพื่อทวนถามความในให้ประจักษ์ เหมือนถามรักทวนเล่ห์เสน่หา |
| โอ้ราตรีที่เคยชื่นรื่นอุรา ลอยทวนมาหรืออย่างไรใคร่รู้เอย |
| อยู่บนเกาะน้อย เรียกว่าเกาะลอย น้ำลอยล้อมหน้า |
| ใช่จะไกลหนา แค่ศรีราชา น่าจะแสนสบาย |
| สายลมพัดโกรก พริ้วและโชยโบยโบก ไม่มีขาดสาย |
| น้ำซัดมาซ่าซ่ากระจาย ฟาดฝั่งหาดทราย ฟังคล้ายหญิงชายหัวเราะริกร่า |
| นกนางนวล มันบินลอยนวลใกล้ ๆ ลิบ ๆ รำไรมองดูเรือใบจับปลา |
| เห็นไม้เป็นทิว โดนลมก็ปลิว พริ้วพราวตรงหน้า |
| หวิว ๆ ลมพามา เป็นเพลงลอยมา อุราเสียวซาบซ่าน |
| ภาพที่บางแสน ดังภาพเมืองแมน แม้นไปทุกด้าน |
| ภาพที่แหลมฟาน น่าสุขสราญ ผ่านลงน้ำไป |
| เห็นภาพไกลใกล้ ดุจดังเทพไท วาดเอาไว้เอย |
| ฉันมาเห็นสถานลานตา งามเหมือนเกาะฟ้าสมญาสีชัง |
| ลอยอยู่หว่างกลางน้ำลำพัง มีฝั่งหาดทรายแลลาน |
| เหลียวทางไหนสดใสวิญญา แลสูงหนักหนาประภาคาร |
| ยวนยั่วใจอย่างเหลือประมาณ สำราญสถานที่งาม |
| เพริดแพร้ว เห็นหาดแก้ววับวาม สมนาม เหมือนดังแก้วแสนเพลิน |
| ณ แห่งนี้เห็นศรีราชา ภูผาดูสูงสง่าเหลือเกิน |
| คลื่นลมเสียงดังได้ฟังแล้วเพลิน ดุจคำเชื้อเชิญเรียกดัง |
| สวยงามแท้แลแล้วชื่นฉ่ำ ชมแล้วชมซ้ำถึงนามสีชัง |
| งามเด่นดีมีแหลมท่าวัง ดูช่างชื่นชมยวนใจ |
| สายลมพริ้วอยู่ทุกนาที แห่งนี้จะเห็นเจดีย์วิไล |
| มียอดแซมดูแหลมแทงใจ พิศไปสดใสน่าชม |
| เสียงคลื่น ซัดฝั่งครืนครื้นโครม |
| เสียงลม เสียงกล่อมกลมเสียงดัง |
| เห็นเกาะนี้สดสีงามตา สุดที่จะหามาเทียบให้ฟัง |
| โอ้ใครหนอใครให้นามสีชัง ไม่ชังเหมือนดังชื่อเลย |
เขมรไทรโยค
| บรรยายความตามไท้ เสด็จยาตร | ยังไทรโยคประพาสพนาสัณฑ์ |
| น้องเอย...เจ้าไม่เคยเห็น | ไม้ไร่หลายพันธ์ คละขึ้นปะปน |
| ที่ชายชลเขาชะโงกเป็นโกรกธาร | น้ำพุพุ่งซ่าน ไหลมาฉาดฉาน |
| เห็นตระการ มันไหลจอกโครมจอกโครม | มันดังจ้อกจ้อก จ้อกจ้อก โครมโครม |
| น้ำใสไหลจนดู หมู่มัสยา | กี่เหล่าหลายว่ายมา ก็เห็นโฉม |
| น้องเอย เจ้าไม่เคยเห็น | ยินปักษาซ้องเสียง เพียงประโคม |
| เมื่อยามเย็นพยับโพยมร้องเรียกรัง | เสียงนกยูงทอง มันร้องโด่งดัง |
| หูเราฟังมันร้องดังกระโต้งฮง | มันดังก้อก ก้อก ก้อกก้อก กระโต้งฮง |
| เหล่าดรุณบันเทิง | สำเริงสำราญประสานบทเพลง |
| ฟังสนุกปลุกใจ | ไพเราะวังเวงเพลงที่เราร้อง |
| ดูซินั้น หมู่ไม้ | ดอกไม้สวยชวนให้ปอง |
| ฟังนกน้อยลำพอง | ร้องดังเจื้อยแจ้งเสียงแววขันคู |
| จูรุ๊กกรู......จุ๊กกรุ | จุ๊กกรู ลา....... ตาลาลับ....... |
| เจ้าชวนให้ชื่นชูใจ |
| งามชายหาด สาดแสงจันทร์ส่อง มองน้ำแพรวพราย สุดสายตา |
| คลื่นทะยอย ระลอกพริ้วปลิวมา ทุกทิวาราตรี เช่นนี้งามสะพรั่ง |
| ลมเย็นโบย โชยมาเอื่อย ๆ เพลงรักลอยเรื่อยเมื่อฉันฟัง |
| ชื่นอุรา ฟ้าเอาเมฆมาบัง นกทะเลคืนรัง ส่งสำเนียงเคล้าคลอ |
| สุขใจ ใครจะเหมือน แสงเดือน ดูดังเพื่อนพะนอ |
| เมื่อยาม ได้ฟังเพลงคลอ ขับคลอ ทุกค่ำคืน |
ชาวดง
| ...กลางดงพงป่า เขาลำเนาไพรไกลสังคม | มีแดนรื่นรมย์ แสนชื่นชมมีเสรี |
| ไร้ทุกข์ สนุกสนาน สำราญกันได้เต็มที่ | พวกเราชาวถิ่นนี้ ล้วนมีไมตรีต่อกัน |
| ่ อาชีพป่าดงพงไพร เลี้ยงโคทำไร่ไถนาเป็นพราน | หน้าแล้งเราพากันเผาถ่าน หาฟืนกลับบ้านเป็นทุน |
| เงินทองหามาได้ อดออมเอาไว้พออุ่น | เจ็บไข้ได้เกื้อหนุน เจือจุนการุณผูกพัน |
| กลางดงพงป่า เขาลำเนาไพรไกลสังคม | มีแดนรื่นรมย์ แสนชื่นชมมีเสรี |
| ไร้ทุกข์ สนุกสนาน สำราญกันได้เต็มที | พวกเราชาวถิ่นนี้ ล้วนมีไมตรีต่อกัน |
| เย็นย่ำตะวันรอน ๆ เราได้พักผ่อนสำราญอุรา | ค่ำลงเราพบกันพร้อมหน้า แล้วมาสนุกด้วยกัน |
| ยามงานนั้นเราทำ ตรากตรำเพียงไหนไม่หวั่น | เสร็จงานเราสุขสันต์ ร้องบรรเลงเพลงกล่อมไพร |
| กลางดงพงป่า เขาลำเนาไพรไกลสังคม | มีแดนรื่นรมย์ แสนชื่นชมมีเสรี |
| ไร้ทุกข์ สนุกสนาน สำราญกันได้เต็มที | พวกเราชาวถิ่นนี้ ล้วนมีไมตรีต่อกัน |
| จนยากก็ยังภูมิใจ หากินกลางไพร แม้ไม่รุ่งเรือง | ไม่คิดจะเฟ้อ จะฟุ้งเฟื่อง ถึงเมืองแดนศิวิไลซ์ |
| กลางคืนเราชื่นบาน เรื่องงานเอาไว้วันใหม่ | ป่าดงดำรงไว้ ทรัพย์ในดินไทยมากมี |
| กลางดงพงป่า เขาลำเนาไพรไกลสังคม | มีแดนรื่นรมย์ แสนชื่นชมมีเสรี |
| ไร้ทุกข์ สนุกสนาน สำราญกันได้เต็มที่ | พวกเราชาวถิ่นนี้ ล้วนมีไมตรีต่อกัน |
| กลางดงพงป่า เขาลำเนาไพรไกลสังคม | มีแดนรื่นรมย์ แสนชื่นชมมีเสรี |
| ไร้ทุกข์ สนุกสนาน สำราญกันได้เต็มที่ | พวกเราชาวถิ่นนี้ ล้วนมีไมตรีต่อกัน |
| | หน้าต่อไป | บน | |