เหมือนไม่เคย
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | |
| เกิดมาขื่นขม ระทม อุรา ตรมน้ำตา | ตรมน้ำตา ตรมน้ำตา โศกาทุกวัน | |
| จะสุขอย่างไร กันนั่น | สุขเพียง ใฝ่ฝัน หรือไร | |
| เปรียบดังชีวิต นั้นมีขวากหนาม | ทรมาน ทรกรรม ทรกรรม ฉันจนช้ำใจ | |
| กว่าเราจะตาย มิรู้เมื่อไหร่ | โอ้ไฉน ชีวิตคอยเป็นนายเรา | |
| มีแต่น้ำตา มาปลอบหัวใจ | ให้คลาย ความช้ำทุก ค่ำ เช้า | |
| เหมือนหนามชีวิต กรีดใจ เป็นเป้า | ให้เราอับเฉา ระทม | หวั่นไหวว่าขวากหนาม |
| ชีวิตเอย ควรพิเปรย | ความรักเอย ความรักเอย มิเคยภิรมย์ | |
| สุขเพียง ชั่วคืน ชื่นเพียง ชั่วคราว ร้าว ราน เหลือข่ม | โศรกตรม แทบล้ม ประดาตายเอย | |
| มีแต่น้ำตา มาปลอบหัวใจ | ให้คลาย ความช้ำทุก ค่ำ เช้า | |
| เหมือนหนามชีวิต กรีดใจ เป็นเป้า | ให้เราอับเฉา ระทม | |
| เปรียบดังชีวิต นั้นมีขวากหนาม | ทรมาน ทรกรรม ทรกรรมฉันจนช้ำใจ | |
| กว่าเราจะตาย กว่าเราจะตาย มิรู้เมื่อไหร่ | โอ้ไฉน ชีวิตคอยเป็นนายเรา... |
หวงรัก
| ของของใครของใครก็ห่วง ของใคร ๆ ก็ต้องหวง ห่วงใยรักใคร่ถนอม |
| ใครจะชิงของใครใครยอม จนถึงอดออมไม่ยอมขายให้ใคร |
| รักของใครของใครก็ห่วง ของใคร ๆ ก็ต้องหวง ห่วงคนรักดั่งดวงใจ |
| ใครจะยอมยกไปให้ใคร รักใครก็ใครต่างหวงไว้ครอบครอง |
| เธอเป็นของรักของหวงที่ห่วงอาลัย เป็นดวงใจฉันจึงห่วงใยใฝ่ปอง |
| ใจและกายของเราต่างเป็นเจ้าของ หากไม่ครอบครอง เดี๋ยวของรักต้องหลุดลอยไป |
| รักจริงถึงห่วงไม่ใช่หลอกลวง รักจริงถึงห่วงดวงใจ |
| จะเป็นจะตายก็ไม่ยอมให้ใคร แม้ใครชิงแย่งไปฉันยอมตายเอย |
หากภาพเธอมีวิญญาณ
| ภาพเตือนฤดี หากภาพเธอมีวิญญาณ |
| จะได้ถอดถ่ายดวงมาลย์ ร่วมใจประสาน พลอดคำฉ่ำหวานด้วยกัน |
| ภาพแทนดวงใจ สุดหักอาลัยใฝ่ฝัน |
| หลงพร่ำรำพรรณ ภาพเธอเท่านั้น ซึ้งเล่ห์สัมพันธ์อุรา |
| เสียดายจริงเอย สิ้นชิดเชยโอ้รักเอยนำพา |
| แม้มีวิญญา คงสัญญานำรักมาเชยชม |
| พร่ำภาวนา ให้มีชีวาอารมณ์ |
| ทุกค่ำทุกคืนชื่นชม รักจักชิดชูสู่สม รักร่วมภิรมย์กับเธอ |
เหมือนไม่เคย
| เรื่อย ๆ มาเรียง ๆ นกบินเฉียงไปทั้งหมู่ |
| ตัวเดียวมาไร้คู่ เหมือนพี่อยู่เพียงเอกา |
| ร่ำ ๆ ใจรอน ๆ อกสะท้อนอ่อนใจข้า |
| ดวงใจใยหนีหน้า โถแก้วตามาหมางเมิน |
| รู้ใหมใครช้ำเท่า เหมือนพี่เศร้าเจ้าห่างเหิน |
| เคยแนบแอบอกเพลิน กลับหมางเมินเหมือนไม่เคย |
| แจ้ว ๆ จำบรรจา ยกดินฟ้ามาอ้างเอ่ย |
| แรมลามาละเลย เหมือนไม่เคยเลยหรือไร |
เหลืออาลัย
| โอ้เจ้าแก้วตา พี่เคยเห็นหน้าเจ้า เฝ้ารำพรรณ |
| น้องเอยจากกัน สุดแสนเศร้า อกเราร้าวระทม |
| แสนอาลัยที่ไม่ได้เห็นหน้าเจ้า เฝ้าตรอมตรม |
| น้ำค้างพร่างพรม ลมหนาวพัดผ่าน เยือกเย็นจับหัวใจ |
| เสียงหริ่งเรไรร้อง ฟังคล้ายเสียงน้องพร่ำพิไร |
| รักเอยเศร้าใจ ดังไฟร้อนรุ่ม สุขใจไหม้รักมลาย |
| ร้าวรานระทม อกใจพี่เหลือจะข่ม ตรมรักอยู่ไม่วาย |
| น้องเอยจากไปไม่พบหน้า ยิ่งพาข้านี้รำพรรณ |
| ดาวเคลื่อนเดือนหล้อย พี่พลอยหมองใจหม่น ทนวิโยคโศกศัลย์ |
| น้องเอยจากกันโอ้ขวัญเจ้า เรียบเหงาเศร้าฤดี |
| เหลือรอยอาลัย ฝากใจน้องไว้ให้พี่ ที่ร่ำหา |
| แม้เพียงหลับตายังเห็นหน้า แก้วตาของพี่เอย |
แหวนประดับก้อย
| เห็นกันอยู่เกือบ ๆ ทุกวัน เพราะมีเหตุใดไหวหวั่น จากกันไม่เคยพบเลย |
| รักของเราก่อนเก่าอกเอย คิดไปว่าใจนั้นเคย ชูชื่นทุกคืนทุกวัน |
| แหวนที่เคยประดับนิ้ว ยังคอดรัดกิ่ว มองนิ้วแล้วใจฉันสั่น |
| คิดถึงตัวเจ้าของแหวนนั้น แหวนเอยเจ้าของแหวนหมั้น เขานั้นไปอยู่แห่งใด |
| คอยฉันเฝ้าแต่คอย ใจลอยและนึกหวั่นไหว |
| แหวนเอ๋ยอีกเมื่อไร เจ้าของ ๆ เจ้าเขาจะกลับมา |
| แหวนที่เคยประดับนิ้วก้อย แม้ว่าราคานิดหน่อย แต่ค่าเลิศลอยนักหนา |
| ฉันรักเท่ากับดวงชีวา คิดแล้วยิ่งดูเหมือนว่า พาให้คิดถึงเจ้าของ |
| หนาวน้ำค้างที่เกาะเซ็นซัด ลมเย็นเมื่อยามสงัด ยามใดไม่ชวนฉันมอง |
| คิดถึงแต่เจ้าของ แหวนทองที่ฉันสวมใส่ เตือนใจทุกวันทุกคืน |
| แม้พระจันทร์จะแจ่มงามตา ดวงดาวที่พรางสง่า งามตาไม่ชวนฉันชื่น |
| สวยงามใดอะไรอื่น ๆ นับร้อยพันนับหมื่น ไม่ชื่นเท่าเจ้าของแหวน |
| โอ้เมื่อไหร่จะมา เหมือนพาให้เสียดายแสน |
| รักเจ้าของแหวน หาอื่นมาแทนไม่ชื่นอุรา |
| แหวนที่เคยประดับนิ้วก้อย แม้ว่าราคานิดหน่อย แต่ค่าเลิศลอยนักหนา |
| ฉันรักเท่ากับดวงชีวา คิดแล้วยิ่งดูเหมือนว่า พาให้คิดถึงเจ้าของ |
ให้ผมรักคุณเถิดนะ
| ให้ผมรักคุณเถิดนะคนดี | ด้วยผมนี้รักคุณจับใจ |
| ชั่วชีวิตผมไม่เคยพบใคร | งามประไพน่ารักเท่าคุณ |
| ให้ผมรักคุณเถิดนะยุพา | คุณคงเมตตานึกว่าเอาบุญ |
| โปรดจงเห็นใจอย่าได้เคืองขุ่น | ขอเพียงอบอุ่นด้วยรักเพียงใจ |
| จะว่าบุญก็บุญ หรือว่าบาปก็บาป | เหมือนดังถูกสาปให้รักเป็นไป |
| ถึงผมจะรักคุณแค่ไหน | แม้รักสุดใจก็คงไม่ได้ชิดเชย |
| ให้ผมรักคุณเถิดนะกานดา | แต่คุณอย่ามารักผมเลย |
| ให้ผมรักคุณคนเดียวเช่นเคย | อย่าโกรธผมเลยนะคนดี (ซ้ำ* ) |
อาลัยรัก
| ...ฉัน รักเธอ รักเธอ ด้วยความไหวหวั่น | ...ว่า สัก วัน ฉัน คง ถูกทอดทิ้ง |
| ...มินานเท่าไร แล้วเธอก็ไป จากฉันจริงจริง | ...เธอ ทอด ทิ้ง ให้อาลัย อยู่กับความรัก |
| ...แม้ มีปีก โผบิน ได้เหมือนนก | ...อก จะต้อง ธ - นู เจ็บปวดนัก |
| ...ฉันจะบิน มา ตาย ตรงหน้าตัก | ...ให้ยอดรัก เช็ด เลือด และ น้ำตา |
| ...แม้ มี ปีก โผบิน ได้เหมือนนก | ...อก จะ ต้อง ธ - นู เจ็บปวดนัก |
| ...ฉันจะบิน มาตาย ตรงหน้าตัก | ...ให้ยอดรัก เช็ดเลือด และน้ำตา |
อิเหนารำพรรณ
| อิเหนาเอ๋ย กรรมแล้วเอยรักเจ้า ผิดหวัง | เพราะรักเขาเพ้อคลั่ง ู | เขาชังเมินหน้าพาอดส |
| ขาดยอดชู้เชยชมตรมใจ | ไหนจะอายผู้คน ทุกข์ใจทนหมองไหม้ | หลงลมใครโอ้ใจบุษบา |
| เจ้าเปลี่ยนคู่พ้อ | ไปชื่นเจ้าจรกา | |
| โอ้แก้วตา... | ลมรักใคร | พาลอยไป |
| หลงรักเขา มองหาเงาแล้วเศร้าหวั่นไหว | รักหลงใหลเหมือนบ้า | นิจจาลืมได้โอ้ใจหญิง |
| แม่งามพริ้งมีมนต์วาจา เหมือนอารมณ์บุษบา | เหมือนพิมพาพิไล | หลงลมใครโอ้ใจชื่นกมล |
| โอ้อกอิเหนาก็เปรียบตัวเราอับจน | ใจกังวล ...คนรักมาเมินไปเอย |
โอ้ยอดรัก
| โอ้ยอดรักเศร้านักจากจร จะผ่อนรักรอนให้ |
| พี่ฝากรักชื่นนักชื่นใจ ว่าคือฤทัยสัญญา |
| รักกันผูกพันวจี ฤดีก็มีค่า |
| นึกถึงคำที่ว่า จะกลับมาพี่อย่าไปพักคืน |
| แต่ปักษาผวาจากรัง ยังหยั่งรู้รังชื่น |
| ยอดชีวิตสุดคิดสุดคืน เพียงกล้ำกลืนฝืนใจ |
| จะรักจะร้างให้หวังวิญญา รักคงจะมาใหม่ |
| ให้คิดอาลัยอย่าสุดสิ้นไป นะใจรักเอย |
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | บน | |