ครวญสวาท
คำร้อง เอิบ ประไพเพลงผสม ทำนอง เวส สุนทรจามร
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | |
| เรารักกันหมายมั่นในใจ หากฉันผิดจงคิดอภัย ฉันผิดไปยกโทษให้ฉัน |
| ทำไมลงโทษลงทัณฑ์ ประนามแต่ฉันคนเดียว สัมพันธ์ขาดเกลียวไม่เหลียวมา |
| ฉันคงเผลอจิตพลาดผิดวาจา รักจึงแรมราพลอยพาให้กลุ้มใจ |
| เธอมิควรหลงด่วนประนาม ผิดนิดหน่อยใจฉันเลวทราม รักปรับความเข้าใจกันได้ |
| ทำดีมามากปานใด ทำไมไม่เห็นความดี น้อยหรือกลับมีแต่ช้ำใจ |
| แม้เธอหลงโกรธโทษผิดอันใด หลงเคืองทำไมอภัยกันเถิดดี |
| ใจระทมขมขื่นอาลัย ยิ่งจะข่มยิ่งร้าวดวงใจ ฉันผิดไปนิดเดียวเท่านี้ |
| ทำไมจึงโกรธทันที่ ความดีที่ฉันเคยทำ น้อยกลับจำให้ช้ำใจ |
| หรือเป็นเพราะบาป แช่งสาปเป็นไป ขอบุญดลใจพาเธอให้กลับคืน |
| ใจฉันครวญหวลโศกระทม ก่อนเคยอยู่ชื่นชูเคยชุม รักกลับตรมระทมไม่ชื่น |
| เวรกรรมทนกล้ำทนกลืน ดวงใจให้ฝืนอาวรณ์ รักมาบั่นทอนสะท้อนใจ |
| หรือเธอหลงโกรธโทษผิดอันใด ฉันยังแคลงใจตัวใครเป็นผิดกัน |
คนอาภัพ
| ฉันอาวรณ์ร้อนเร่าดวงใจ เปรียบเหมือนมีไฟ มาจี้หัวใจให้วอดวาย |
| จะต้องหมองหม่นไปจนตาย คิดไปให้หน่ายใจนึกเบื่อหนักหนา |
| ระกำเท่าไรไม่นำพา ให้เพียงชื่นวิญญา ถ้ามีรักมาชื่นใจ |
| หรือรูปร่างฉันชั่วกระมัง ใครเห็นใครชัง ทำให้ระกำอยู่ร่ำไป |
| ขาดความรักเราเท่าขาดใจ หัวใจหมองไหม้อีกเมื่อไหร่จะหาย |
| หรือต้องวิโยคโศกจนตาย โลกเราช่างกลับกลาย บ่นไปแล้วอายผู้คน |
| รักเคยมีมิได้แอบอิง อาภัพจริง ๆ ทุกสิ่งร้างราพาดิ้นรน |
| เกิดมาเสียเปล่าเราอับจน ทุกวันฉันบ่นจนหมองหม่นอับเฉา |
| ระกำทนอยู่สู้ทนเอา หากใครช่วยแบ่งเบา คงไม่ซบเซาเศร้าใจ |
| หรือชะรอยชาติก่อนมีกรรม ชาตินี้จึงทำ ขมขื่นระกำอยู่ร่ำไป |
| อับจนทุกสิ่งยิ่งกว่าใคร ขอพรวอนไหว้คืนรักให้แก่ฉัน |
| ฟ้าดินไม่โปรดโทษใครกัน ต้องทนเฝ้ารำพัน บ่นไปทุกวันทุกคืน |
คนึงครวญ
| อยู่เดียวเปลี่ยวอกเอ๋ย ฉันเคยฟังเธอพร่ำ |
| นั่งเคียงสดชื่นล้ำ หวานคำฉ่ำทรวงใน |
| อกใจให้คิดถึง คนึงถึงเธอได้ |
| ฝากคำพร่ำกันไว้ เสียวใจให้รำพึง |
| ยามนอนต้องถอนใจ หวงคู่ฤทัยตรึง |
| ความรักให้ใจใฝ่ถึง ใจหวลคนึงทุกวัน |
| ฝากคำพร่ำรำพึง คิดถึงตรึงตรามั่น |
| โอ้เธออย่าลืมฉัน ทุกวันคนึงครวญ |
ครวญสวาท
คำร้อง เอิบ ประไพเพลงผสม ทำนอง เวส สุนทรจามร
| โอ้เดือนผ่องเพ็ญ ประกายเยือกเย็นเด่นตา เบื้องบนฟากฟ้านวลใย |
| แต่เรายิ่งมองยิ่งหมอง สุดครองหทัย ตื้นตันหวั่นใจอารมณ์ |
| คร่ำครวญอกเอย คู่เชยล่วงเลยสุดหวัง โอ้ความเบื้องหลังรอนรม |
| ไม่อยากเอ่ยคำให้ช้ำ จักทำให้ตรม ยอดชู้คู่ชมลืมฉัน |
| ร่มไม้ใบบัง เหมือนดังเรือนหอรออยู่ เงาไม้หรุบหรู่รักคู่ผูกพัน |
| เคยฝังดวงใจไว้ใต้ ดวงเดือนด้วยกัน ภิรมย์ชมจันทร์สุขสันต์ไม่เลือน |
| จากกันสุดไกล แต่ใจไม่เคยจืดจาง เปลี่ยนใจอ้างว้างแรมเดือน |
| ฝากรอยให้เราเฝ้าฝัน โศกศัลย์ไม่เลือน ค่ำคืนยิ่งเตือนหัวใจ |
ค่อนคืน
| ค่อนคืนตื่นตาอุราพะว้าพะวัง | ใจฉันยังห่วงอาวรณ์ |
| ไม่เคยหลับนอน | ใจทอดถอน นอนแต่เพียงกาย |
| ก่อนเคยแอบเอียงอยู่เคียง ฟังเสียงรำพัน | จะรักกันตราบจนตาย |
| แต่มากลับกลาย | เคยมั่นหมายไยไม่มา |
| คอยวันคอยคืนฝืนตรม | คอยคู่เคยสมภิรมย์อุรา |
| มีแต่หมอนเรียงเคียงกายคล้ายแทนดวงหน้า | อนิจจาอาวรณ์ |
| อยู่เพียงแต่รอยรูปกายที่ฉันยังคอย | ประทับรอยที่เคยนอน |
| สวดมนต์อ้อนวอน | คอยคู่นอนจนค่อนคืน |
คอย
| ป่านนี้ดวงใจคงทุกข์โศกตรม | เฝ้าระทมซบหมอนสะอื้น | กล้ำกลืนสุดทรมาน |
| ป่านนี้คงร่ำแต่น้ำตานอง | ป่านนี้คงมองจะคอยพบพาน | ป่านนี้ซมซานแทบจะขาดใจ |
| ป่านนี้คงคอยนานแสนจะนาน | เหตุเพราะมารมาขวางกางกั้น | จากกันเป็นรอยอาลัย |
| ป่านนี้คงเพียงแต่หวังรอคอย | แต่นี้เป็นรอยติดตรึงฝังใจ | เหมือนตกอยู่ในอเวจี |
| โอ้ ดวง ใจ เอ๋ย เคยชื่นฉ่ำ | ลิขิตขีดนำเพียงนี้ | |
| ซากรักเตือนใจตราบจนชีวัน | ไม่ขอลืมกันจวบจนชีว | ฝากเพียงคำนี้ไปตามสายลม |
| ป่านนี้ดวงใจคอยเหมือนพี่คอย | จะฝังรอยจารึกไว้มั่น | ไม่มีวันแปรยอมตรม |
| ชาตินี้มีกรรมกั้นรักเราไกล | ขอครองใจให้เพียงชู้ชม | จะสุดระทมจะขอรอคอย... |
คำปฏิญาณ
| เสียงเพลงรักพันแว่ว ดังแผ่วคลุกเคล้า เร้าอารมณ์มาไกลแสนไกล |
| ฟังยิ่งเพลินในฤทัย จับใจในคำของเพลง ช่างบรรเลงเสนาะน่าฟัง |
| แสงดาวขาวพราวดูเด่น เคยได้แลเห็น ยังสงสัยลืมแล้วหรือยัง |
| ใจฝังคิดถึงความหลัง ที่ฝังฤทัยใจจำ ฝากถ้อยคำไว้ให้แก่กัน |
| ต่างชวนชี้กันชมเมฆงาม แดนฟ้าสวยอร่ามตา ดารานั้นเคียงจันทร์ |
| ฝากรักกันด้วยคำมั่น ใฝ่ฝันละเมอ ดังหนึ่งคนเพ้อรำพัน |
| ฉันยังคิดถึงเธออยู่ ใครเล่าจะรู้ ว่าเฝ้าคอยแต่เธอทุกวัน |
| ใจเฝ้าคิดถึงความฝัน เหมือนไฟร้อนรุ่ม กลุ้มในใจเหลือจะประมาณ |
| หนาวเย็นน้ำค้างกลางดึก ใจสั่นระทึก เฝ้าแต่นึกถึงคำสาบาน |
| เคยกล่าวคำปฏิญาณ ต่อหน้าพระเป็นประธาน ร่วมสาบานก่อนจะจากไกล |
| เหมือนเทพเจ้าดลจิต ใจเฝ้าแต่คิด ใจจิตตรึงนึกถึงมิวาย |
| เธอจากไปอยู่แห่งไหน มองดูแสงจันทร์ แล้วใจใฝ่ละเมอถึงเธอมาเยือน |
| มองดูฟ้าดาราเด่นพราว แดนฟ้าขาวสะอาดตา ดารานั้นเคียงเดือน |
| ดูคล้ายจะคอยเป็นเพื่อน กระซิบใจเตือน ให้ห่วงคอยหาทุกนาที |
| ขอให้แสงจันทร์ที่ส่อง ช่วยบอกนวลน้อง ว่าคู่ครองหม่นหมองฤดี |
| เดือนช่วยบอกแก่นวลฉวี ว่าในหัวใจเรานี้ เฝ้าละเมอถึงเธอไม่วาย |
คำมั่นสัญญา
| ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน |
| แม้อยู่ในใต้หล้าสุธาธาร ขอพบพานพิสวาทมิคลาดคลา |
| แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา |
| แม้เป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา เชยผกาโกสุมปทุมทอง |
| แม้เป็นถ้ำอำไพใคร่เป็นหงส์ จะร่อนลงสิงสู่เป็นคู่สอง |
| ขอติดตามทรามสงวนนวลละออง เป็นคู่ครองพิสวาททุกชาติไป |
คำสารภาพ
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| พี่มาสารภาพพี่เคยสร้างบาป ฉันกลับมาหาดวงใจ |
| ฉันผิดไปแล้วปานใด ยกโทษให้ฉันเป็นไร ขอเพียงยกให้บาปหาย |
| โธ่เอยฉันชั่วตั้งใจกลับตัว ล้างชั่วที่ฉันทำลาย |
| ฉันสู้ทนฝืนทรงกาย ฉันสู้ทนฝืนความอาย ขอเพียงมาตายเคียงกัน |
| ใจรอน ๆ วอนคำ ช่วยปลดกรรมให้หายพลัน |
| ฉันร้องไห้รำพัน สู้กัดฟันสู้มา |
| ด้านมาสารภาพ ด้านจนก้มกราบ รับบาปที่ฉันทำมา |
| แม้หากไม่คิดเมตตา หากเธอหมางเมินนำพา ต้องกลืนน้ำตาจนตาย |
คำหอม
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล ทำนอง เวส สุนทรจามร
| ลมโบกหวลกลิ่นหอม หอมชวนเด็ดดอมคำหอมเจ้าเอ๋ย |
| กลิ่นนี้พี่เคย เคยได้แนบเขนย อกเอ๋ยหวลคนึง |
| เพียงแต่กลิ่นล่องลม ชื่นชมซาบซึ้ง |
| ชวนให้คิดติดตรึง ใจตระหวัดคนึงถึงสาวเจ้า |
| ชวนให้ใจพี่เหงา จำว่ากลิ่นเจ้าเศร้าอยู่ในใจ |
| เนื้อนวลอวลกลิ่นประทินเดียวกัน ขวัญเคยแนบขวัญรักกันชิดใกล้ |
| หอมเอยเคยชื่นใจ หอมใดไม่ซึ้งถึงอารมณ์ |
| ขวัญพุ่มปทุมมา กลีบบัวยั่วตาพริ้วพากระเพื่อมลม |
| ผ่องศรีที่พี่ชม สีนวลชวนชื่นอารมณ์ |
| ดุจดังสีแพรเจ้าห่ม ปิดถันกันลมซ้ำชมให้เศร้าใจ |
| เจ้าเอยเจ้าคำหอม เจ้าเนื้อหอม หอมชวนใคร่ |
| ต้องจิตเตือนใจ ยิ่งคิดไปชวนให้ตระกอง |
| โอ้มือพี่เคยโลมเล้า สาวเจ้าเคยเอามือป้อง |
| แต่ไม่พ้นมือพี่ต้อง หวงยิ่งกว่าทอง แต่น้องยังให้ชื่นใจ |
| ยอดชู้คู่เชย ขวัญเอยอย่าเลยจากไป |
| โอ้คำหอมเอยเคยชิดใกล้ อีกนานเท่าไรขวัญใจจะกลับมา |
| ยอดชู้คู่ชม ภิรมย์ชมชื่นอุรา |
| เพื่อนชายร้อยคนมากล้นค่ำ ไม่ชื่นอุราเหมือนเจ้าเพื่อนชม |
คิดจะปลูกต้นรัก
| คิดจะปลูกต้นรักสักกอ | เกรงว่าหน่อ รักนั้นจะกลาย |
| ความรักเรา ยังไม่วาย | ระกำ ช้ำชอกอุรา |
| รักแต่ก่อน มาย้อนยอกเรา | ใจเราเศร้า เมื่อคิดขึ้นมา |
| รักเราเอ๋ย เคยได้สัญญา | เจ้ากลับมา วนเวียนเปลี่ยนแปร |
| เราเคยสด เราเคยชื่นเคลียคลอ | ใจเธอหนอ กระไรไม่แน่ |
| ใจเจ้าเปลี่ยน เจ้าปรวนเจ้าแปร | ฉันสุดจะแก้ กลับคืน |
| คิดจะปลูกต้นรักสักกอ | เกรงว่าหน่อรักนั้น ไม่ยืน |
| ใจเรา ต้องกล้ำต้องกลืน | ทนฝืนใจอยู่แต่ผู้เดียว |
| เราเคยสด เราเคยชื่น เคลียคลอ | ใจเธอหนอ กระไรไม่แน่ |
| ใจเจ้าเปลี่ยน เจ้าปรวนเจ้าแปร | ฉันสุดจะแก้ กลับคืน |
| คิดจะปลูกต้นรักสักกอ | เกรงว่าหน่อรักนั้น ไม่ยืน |
| ใจเรา ต้องกล้ำต้องกลืน | ทนฝืนใจอยู่แต่ผู้เดียว |
คิดถึง
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| คิดถึงใจจะขาดแล้วเอย คิดถึงที่เคยได้ชมได้เชยชื่นใจ |
| คิดถึงรอยยิ้มเพราพริ้มผ่องใส คิดถึงจนใจจะขาดรอน |
| คิดถึงดวงหน้าหวานละมุน คิดถึงความอุ่นที่เคยได้หนุนตักนอน |
| คิดถึงแต่เสียงกระซิบอ้อนวอน คิดถึงจนนอนละเมอทุกวัน |
| สัมผัสรัดน้องอ้อมกอด ฉอ้อนออดนุ่มนวลชวนให้ฝัน |
| ยังฝังใจชื่นทั้งคืนทั้งวัน เราเคยรักกันลืมแล้วหรือดวงใจ |
| คิดถึงใจจะขาดร้าวรอน คิดถึงความก่อนให้สะท้อนร่ำไป |
| คิดถึงแต่รสจุมพิดติดใจ คิดหวนอาลัยไม่รู้ลืม |
คิดถึงฉันบ้าง
คำร้อง แก้ว อัฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| รักเอยหวานฉ่ำมาเลือนร้างจำห่าง คิดถึงฉันบ้างอย่างร้างแรมเลือน |
| น้ำคำน้ำใจติดตรึงถึงแรมเดือน รอยหยิกติดเตือนให้จำเสมอ |
| แท้จริงฉันใคร่จะไปรักใครอื่น รักเดียวรักชื่นเท่านั้นคือเธอ |
| รักใครร้อยคนไม่เคยคิดปรนเปรอ ใจมั่นเสมอรักเธอไม่หน่าย |
| รักแล้วมิแคล้วคลาดหวัง อย่าเคืองคิดชังเบี่ยงบ่าย |
| ขาดเธอเหมือนใจจะขาดหาย อกใจสลายแรมลา |
| ฉันยังรักมั่นคอยวันสัมพันธ์คู่ ฉันรักรักอยู่ไม่รู้โรยลา |
| ฉันยังพะวงว่าเธอนั้นคงมา จงกลับมาหารักพามาด้วย |
คิดถึงน้อง
| จันทร์กระจ่างฟ้า นภาประดับด้วยดาว |
| โลกสวยราวเนรมิต ประมูลเมืองแมน |
| ลมโชยกลิ่นมาลา กระจายดินแดน |
| เรียบนี้แสนคนึง ถึงน้องนวลจันทร์ |
| งามใดหนอจะพอ ทัดเทียมเปรียบน้อง |
| เจ้างามต้องตาพี่ ไม่มีเหมือนใคร |
| ถ้าหากน้องมาด้วย และช่วยชมเดือน |
| โลกจะเหมือนเมืองแมน แม่นแล้วนวลเอย |
คิมหันต์พิศสวาท
| เมื่อคิมหันต์ฉันได้จูบเธอ | ต่างพร่ำเพ้อละเมออาลัย |
| พอเหมันต์เธอกลับเปลี่ยนแปลงจางไป | ร้าวใจเมื่อไม่มีเธอ |
| ต่างฝากคำรักพร่ำจูบพรม | เฝ้าชื่นชมรสรักบำเรอ |
| ครวญคะนึงคราวหนึ่งที่เคยมีเธอ | ฉันรอคอยเธอไม่จาง |
| โอ้ไฟรักร้อนเร่า แผดเผาดวงใจ | จนเหลือทนไม่รู้สร่าง |
| โอ้ราตรีรัวราง เหมือนดาวพราวแสงพร่าง | ร่วงหล่นจากนภา |
| เมื่อคิมหันต์ฉันได้จูบเธอ | ต่างพร่ำเพ้อละเมอวิญญา |
| พอเหมันต์ก็กลับเปลี่ยนแปลงโรยรา | นิทราอาลัยไม่ลีม (ซ้ำ* ) |
คุณจะงอนมากไปแล้ว
| คุณจะงอนมากไปแล้ว รู้ไหมแก้วตา | ผมชักระอาเต็มที (ช่ะ ช่ะ ช่ะ ช่ะ) |
| ผมจะไม่ง้อ หรือก็ไม่ดี จะขาดไมตรี | คุณเห็นได้ที ยิ่งทำเป็นงอน |
| เอาแต่ทำหน้าง้ำ คอยค้อนคว่ำไป | เจอพักตร์ทีไร ต้องวอน |
| ผมขัดใจนิด นิดหน่อยแกล้งงอน | ตะบึงตะบอน ต้องคอยพร่ำวอน ง้องอนร่ำไป |
| คิดตามใจตัว หรือก็เท่านั้น | ซ้ำดื้อรั้นยิ่งกว่าใคร |
| จะเอาอะไรแล้วต้องดังใจ | ถ้าขืนร่ำไร ชักพาลผิดใจหน้างอ |
| แม้นคุณคิดอยากได้เดือน หรือหวังได้ดาว | ผมมิต้องเอามาพนอ |
| เห็นว่าได้ทีแล้วแกล้งให้พอ | อย่ารีอย่ารอยิ่งเฝ้าพนอ ยิ่งเอาดังใจ |
| ...คิดตามใจตัว หรือก็เท่านั้น | ซ้ำดื้อรั้นยิ่งกว่าใคร |
| จะเอาอะไรแล้วต้องดังใจ | ถ้าขืนร่ำไร ชักพาลผิดใจหน้างอ |
| แม้นคุณคิดอยากได้เดือน หรือหวังได้ดาว | ผมมิต้องเอามาพนอ |
| เห็นว่าได้ทีแล้วแกล้งให้พอ | อย่ารีอย่ารอ ยิ่งเฝ้าพนอ ยิ่งเอาดังใจ.. |
ใครจะรักเธอเท่าฉัน
คำร้อง ส.สนิท ทำนอง สมพงษ์ ทิพยกลิน
| ย่อมเป็นที่รู้กันอยู่แก่ใจ ว่าใครจะรักเธอยิ่งกว่าฉัน |
| ตลอดโลกนี้มีดาวและเดือนเท่านั้น ที่สุดจะสรรเสกมาสนองให้ |
| ห่วงใยใกล้ชิดคิดเพียงถนอม ไม่ยอมให้ช้ำระกำไฉน |
| ให้เกียรติเสมอยกเธอไว้เหนือผู้ใด ถอดถ่ายกายใจให้ครองสัมพันธ์ |
| หวังรักเธอยิ่งใหญ่ ไม่เคยชอบใครอื่นไหนเทียมทัน |
| ถือเธอเธอคือมิ่งขวัญ ดังพรสวรรค์สร้างสุขเสมอ |
| ซื่อตรงอย่างฉันมั่นคงอย่างนี้ จะมีบ้างไหมที่ใครเสนอ |
| ไม่หน่ายไม่หนีหวังดีรักเดียวแด่เธอ เสน่ห์บำเรอตลอดชีวิตเอย |
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน | |