| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | |
| โอ้ว่าดวงใจอยู่ไกลลิบ เหลือจะหยิบมาชมภิรมย์สรร |
| เหมือนดวงดาวแพรวพราวอยู่ไกลกัน ชิดสวรรค์สุดเอื้อมมาเชยชม |
| เสียแรงชื่ออุษานารี ไยไม่มีเทวามาอุ้มสม |
| ปล่อยให้นั่งฟูมฟกอกตรม ร้างระบมจิตใจดั่งไฟราน |
| อ้าองค์เทวสุรารักษ์ ทรงฤทธิ์สิทธิศักดิ์มหาศาล |
| ช่วยดลใจให้ชู้คู่ชีวัน เสียวซ่านเสน่หามาไวไว |
ดวงใจในฝัน
| ...รำพึงรำพัน ฝันรัก รักเอยใฝ่หา | ยังจำติดตาชวนปลื้ม ฉันลืมไม่ลง |
| เป็นรอยพิศวาส ปักใจมั่นคง | ฝังใจพะวง หลงรอคอย |
| อาวรณ์ใจครวญ หวนคิด คิดจนพร่ำเพ้อ | พาใจละเมอหมองหม่น คิดจนเลื่อนลอย |
| ยามนอน ถอนสะอื้น ตื่นตาแลคอย | คิดจนดาวลอยคล้อยเมฆา |
| ฝันกอดเชยชม ภิรมย์รื่น พี่ชื่นตื่นผวา | จนใจ ไม่มีใครเมตตา เพียงนิทรา นิจจานึกว่าสุขเอ๋ย |
| บางคืนมองจันทร์หรรษา นิจจาอกฉัน | บางคืนขาดจันทร์เยือนหล้า น้ำตาหลั่งเลย |
| ลมเอยพริ้วยังแผ่ว ไม่มีแววเลย | เหงาใจจริงเอย หลงเชยแต่เงา |
| ฝันกอดเชยชม ภิรมย์รื่น พี่ชื่นตื่นผวา | จนใจ ไม่มีใครเมตตาเพียงนิทรา นิจจานึกว่าสุขเอ๋ย |
| บางคืนมองจันทร์หรรษา นิจจาอกฉัน | บางคืนขาดจันทร์เยือนหล้า น้ำตาหลั่งเลย |
| ลมเอยพริ้วยังแผ่ว ไม่มีแววเลย | เหงาใจจริงเอย หลงเชยแต่เงา |
เดียวดาย
| ...ขวัญ เอ๋ย เคยภิรมย์ชิดชื่น สุขสันต์ | หลง เพ้อฝัน รักมั่น มิทันจะเนิ่นเธอเมินหมาง |
| โอ้ อ้างว้างอารมณ์ ฤดี เหมือนโนรี จากคอน | หลงรังนอน ลืม พี่ เหมือนชีวี เดียวดาย เอกา |
| ...โอ้ ดึกเดือนคล้อย เดือนเจ้าจะลอย จากตา | มอง นภายังเห็นดารา เรียงราย |
| เหลียวหา จนทิวาโฉมเจ้า แลหาย | หรือ รักแล้วแหนงหน่าย รักเอ๋ย ลืมง่ายใย เมินเฉย |
| โอ้ ใจเอ๋ยใจเลย แรมรอน ฉันยังจำ ติดต | ทุกทิวาคืนก่อน.หลืออาวรณ์ใจเอย ค่ำลง |
| โอ้ ใจสะท้อน จะหลับจะนอนพะวง | ลืมไม่ลงมันเหมือนมีมนต์ ดล ใจ... |
เดือนครึ่งดวง
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน

| เดือนครึ่งดวงฉายทั่ว ข้างแรมแสนมัวซีดสลัวมัวตา |
| เดือนครึ่งดวงฉายมา มืดมัวหนาเคยเด่นฟ้าคราเยือน |
| เดือนครึ่งดวงแสนเศร้า ครึ่งหนึ่งเห็นเงาครึ่งหนึ่งเว้าแรมเลือน |
| เดือนโอ้เดือนเอ๋ยเดือน ยิ่งดูยิ่งเหมือนใครเชือดเฉือนจันทร์เจ้า |
| คร่ำครวญมิวาย แม้กระต่ายยังแหนงหน่ายหายมึนเมา |
| เดือนมืดเป็นเงา รักของเราพลอยอับเฉาเศร้ากับจันทร์ |
| เดือนครึ่งดวงลับไป เปรียบดังหัวใจแหว่งวิ่นหายตามกัน |
| ดังมีดคมร้อยพัน มากรีดใจฉันโศกศัลย์หนักหนา |
โดมทองแห่งชีวิต
| เธอเอาดวงใจพี่ไปครองอยู่ | ควรได้ถนอมเชิดชู ค่อยเพียรเรียนรู้น้ำใจ |
| ใจจริง รักเธอล้นทรวงห่วงใย | สุดสวาทเธอนั้นเพียงใด ย่อมเรียนรู้ใจกันดี |
| ...นางในดวงใจนั้นคือเธอแน่ | นางอื่นหมื่นแสนไม่แล เฝ้าปองรักแท้เทวี |
| ใจเดียวรักเดียวมิคลายหน่ายหนี | เปรียบประดุจยอดขวัญชีวี เจ้าเอยรักพี่ยืนนาน |
| หากขาดน้องมาเคียง ร่วมเรียงคู่ชิด | ดุจดั่งชีวิตไร้ซึ่งแก่นสาร |
| จมในปลักตมแห่งความทุกข์ทรมาน | สุดเดินพ้นผ่านทางหมอง ยามไร้นวลน้องใจตรม |
| ...เธอคือโคมทองของชีวิตพี่ | นำส่องทางไว้ให้ดี เพื่อชีวิตนี้รื่นรมย์ |
| เดินทางสายเดียวกลมเกลียวชื่นชม | ร่วมความสุขความทุกข์ระทม สู่ความภิรมย์ร่วมกัน |
| เธอคือโคมทองของชีวิตพี่ | นำส่องทางไว้ให้ดี เพื่อชีวิตนี้รื่นรมย์ |
| เดินทางสายเดียวกลมเกลียวชื่นชม | ่ร่วมความสุขความทุกข์ระทม สู่ความภิรมย์ร่วมกัน... |
ตราบสิ้นลมปราณ
คำร้อง นิตย์ อารี ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| ฟ้าประทานรักมาให้พี่ แล้วใยหนอไม่ปราณี สาปพี่ให้ช้ำระทม |
| พรากน้องไปไกลร้าวใจเหลือข่ม รักเลือนเหมือนลม โชยไปไม่หวนคืนมา |
| ฟ้าประทมน้องมาให้พี่ กรรมเก่านั้นเฝ้าราวี สุดที่จะหมองอุรา |
| แต่นี้คงตรมชู้ชมไกลตา หนาวในวิญญา คอยแต่ผวาฝันหาดวงใจ |
| น้องเอยน้องรู้หรือเปล่า ว่าพี่ปวดร้าว ระทมขมขื่นแค่ไหน |
| ยามกินอาวรณ์ยามนอนเร่าร้อนทรวงใน ป่านฉะนี้ดวงใจ น้องคงร่ำไห้โศกเศร้าศัลย์ |
| ฟ้าประทานรักเพียงผลาญพี่ นับวันหมองไหม้ทวี อกพี่สุดช้ำรำพัน |
| ชาตินี้มีกรรมรักจำไกลกัน นับคืนคอยวัน จนกว่าถึงวันที่ฉันสิ้นลม |
ตารางดวงใจ
| ดวงใจอาดูร สูญความรักในฤทัย |
| โอ้ชีวิตระทมตรมใน นั้นใครไหนเล่าดังเราตรอมตรม |
| สาปแล้วความรักเอย ชมเชยแต่ความระทม |
| ผ่านความช้ำขม เหยียบจมใต้พระธรณี |
| อารมณ์ซมซาน ร้างรานฤดีคิดไป |
| โลกจึงเหมือนตารางดวงใจ แม้ใครพบผ่านมารแห่งชีวี |
| ต่อนี้ไปไกลกัน ดวงจันทร์และดวงสุรีย์ |
| จากกันเหมือนพี่ จากน้องที่ที่นองน้ำตา |
| ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ ไร้สุขเกิดกรรม โอ้จริงเหมือนคำพระศาสดา |
| อธิษฐานวาจา เกิดชาติใดหนาอย่ารักใคร ตารางดวงใจอย่าได้มาพาล |
| ดวงใจอาดูร สูญความรักไปแล้วเอย |
| ผ่านไปเหมือนดังลมรำเพย ชิดเชยแล้วจากดังกรรมบันดาล |
| ฝากฝันลอยตามลม ระทมอยู่ในดวงมาลย์ |
| ชั่วชีวิตผ่าน บาปซ้ำระกำดวงใจ |
ถึงเธอ
คำร้อง ชอุ่ม ปัญจพรรค์ ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| จำเรียงถ้อยร้อยคำทำเป็นเพลง ให้วังเวงเสนาะจิตคิดถวิล |
| ขอฝากเสียงฝากเสียงแทนเสียงพิณ คราใดยินจงคิดถึงตรึงติดใจ |
| เธออยู่ไหนฝากลมไปให้ถึงเธอ ประโลมใจไว้เสมอไม่ห่างหาย |
| ระรื่นจิตพิสวาสไม่คลาดคลาย ฝากเสียงไว้ชื่นแทนกายแนบใจเธอ |
ทะเลไม่เคยหลับ
| ...มอง ซิมองทะเล เห็นลม คลื่นเห่จูบหิน | บาง ครั้งมันบ้าบิ่น กระแทก หินดัง ครืน ครืน |
| ทะเล ไม่เคยหลับไหล ใครตอบ ได้ไหม ไฉน จึงตื่น | บาง ครั้งยังสะอื้น ทะเลมันตื่น อยู่ร่ำ ไป |
| ทะเล หัวใจของเรา แฝง เอา รักแอบเข้าไวั | ดู ซิเป็นไปได้ ตื่นใจเหมือนดัง ทะเล ครวญ |
| ยาม หลับไหล ชั่วคืน ก็ถูก คลื่นฝัน ปลุกฉัน รัญจวน | ใจ รักจึง เรรวน มิเคย จะหลับ เหมือนกับ ทะเล |
| ...ทะเล หัวใจของเรา แฝง เอา รักแอบเข้าไว้ | ดู ซิเป็นไปได้ ตื่นใจเหมือนดัง ทะเลครวญ |
| ยาม หลับไหล ชั่วคืน ก็ถูก คลื่นฝัน ปลุกฉัน รัญจวน | ใจ รักจึง เรรวน มิเคย จะหลับ เหมือนกับทะเล.... |
ท่าฉลอม
| พี่ อยู่ไกลถึงท่าฉลอม | แต่พี่ไม่ตรอมเพราะรักพยอม ยามยาก |
| ออกทะเล จะหาปลา มาฝาก | แม่คุณขวัญใจคนยาก รับของฝากจากพี่ได้ไหม |
| โปรด เมตตารักพี่สักนิด | พี่มอบชีวิตอุทิศให้สาว มหาชัย |
| แบกความรัก ข้ามทะเล มาให้ | ฝ่าลมและคลื่นเท่าไหร่ รักจึงได้ว่ายน้ำข้ามมา |
| ท่าฉลอม กับมหาชัย | จะคิดทำไมว่าไกล เชื่อมความรักไว้ดีกว่า |
| บอกเพียงสักคำ ว่าไม่รักจะหักใจลา | ซ่อนตัวตามประสา จะหนีซ่อนหน้า ห่างไกล |
| เรื่อง ทะเลนั้นพี่พอรู้ | แต่เรื่องเจ้าชู้ไม่รู้จะทำ ฉันใด |
| หยั่งทะเลพอคะเน ดูได้ | แต่ความรักเกินครวญใคร่ ลึกเท่าไหร่ไม่รู้หยั่งถึง |
| ท่าฉลอม กับมหาชัย | จะคิดทำไมว่าไกล เชื่อมความรักไว้ดีกว่า |
| บอกเพียงสักคำว่าไม่รักจะหักใจลา | ซ่อน ตัวตามประสาจะหนีซ่อนหน้า ห่าง ไกล |
| เรื่อง ทะเลนั้นพี่พอรู้ | แต่เรื่องเจ้าชู้ไม่รู้จะทำ ฉันใด |
| หยั่งทะเล พอคะเน ดูได้ | แต่ความรักเกินครวญใคร่ ลึกเท่าไหร่ไม่รู้ หยั่งถึง |
ทาษเทวี
| บุญฉันมีแต่คงไม่ถึง | ฟ้าจึงไม่เวทนา |
| คอยเฝ้าแต่คอยทุกครา | ดวงจันทราไม่ลอยเลื่อนมาใกล้เรา |
| คงแหงนคอยแต่คอยหาย | เสียดายดวงจันทร์ไม่บรรเทา |
| ลอยลับไม่เหลือแม้เงา | รู้หรือเปล่าว่าเรานี้ ช้ำชอกฤดี |
| เธอเป็นดอกฟ้า | รู้ไหมว่าเราเป็นดั่งทาสเทวี |
| แม้ไม่ปรานีทาสนี้คงระทมอยู่เรื่อยไป | รอฉันรอด้วยใจวิงวอน |
| ขอบังอรเมตตารักฝากใจ | เพียง ...ยิ้มสักนิดฤทัย |
| ฉันคงพองเรื่อยไป | ด้วยธุลีเมตตาของเธอ |
ที่รัก
| นานแล้วที่หลง พะวงมิหน่าย. | นานแล้วที่หมาย จะได้ ภิรมย์. |
| นานแล้วที่รัก คอยจะชื่นชม. | นาน แล้ว รักเพียงลมลม ตรมเช้า ค่ำ. |
| ที่รัก นะรัก แต่ใจ มิกล้า. | ที่ช้า นะช้า มิกล้าเผยคำ. |
| ที่คิด นะคิด กลัว อกจะช้ำ. | เอ่ย คำ แล้วเจ้าจะทำ ช้ำ ใจ. |
| อย่าเหมือนน้ำค้าง พราวพร่างใบพฤกษ์. | พอยามดึก เหมือนดังจะดื่ม กิน ได้. |
| พอ รุ่งราง ก็จางหายไป. | รู้แน่แก่ใจ ได้แต่ ระทมชีวี. |
| ที่รัก นะรัก เพราะเทพเสริมส่ง. | ที่หลง นะหลง เพราะพี่ แสนดี. |
| ที่รัก ที่หลง พะวง อย่างนี้. | กลัว ใคร เขามาแย่งพี่ ไป ครอง. |
| อย่าเหมือนน้ำค้าง พราวพร่างใบพฤกษ์. | พอยามดึก เหมือนดังจะดื่ม กิน ได้. |
| พอ รุ่งราง ก็จางหายไป. | รู้แน่แก่ใจ ได้แต่ ระทมชีวี. |
| ที่รัก นะรัก เพราะเทพเสริมส่ง. | ที่หลง นะหลง เพราะพี่ แสนดี. |
| ที่รัก ที่หลง พะวง อย่างนี้. | กลัว ใคร เขามาแย่งพี่ ไป ครอง. |
ทุ่งรวงทอง
| ทุ่ง เอ๋ย ทุ่งรวงทอง เห็น | ข้าวออกรวงน่ามอง | ดุจแสงทองสีแห่งศรัทธา |
| พี่มาได้ยล นฤมลนวลน้องบ้านนา | ถึงจะสวยตามประสา | ก็โสภาเหนือกว่านางใด |
| ...ทุ่ง เอ๋ย ทุ่งรวงทอง | น้ำเปี่ยมอยู่ริมฝั่งคลอง | เช่นพี่รัก น้องเปี่ยมฤทัย |
| สะพานเชื่อมคลอง เหมือนพี่กับน้องเชื่อมใจ | ถึงอยู่แสนไกลแค่ไหน | เชื่อมหัวใจให้สมปอง |
| ...พี่ เยือน ถึงถิ่น | น้องเอยอย่าหมิ่น | น้ำใจเพื่อนใหม่ จะหมอง |
| ขออยู่ ขอตายจนวันสุดท้ายกับน้อง | ให้ทุ่ง รวงทอง | นี้เป็นเจ้าของ เรือน ตาย |
| ...ทุ่ง เอ๋ย ทุ่งรวงทอง | แม้นหากขาดพี่ ขาดน้อง | ทุ่งรวงทองก็หมดความหมาย |
| ...พี่มาจากกรุง หมายมุ่งมาหาเพื่อนตาย | รับปากรักพี่ได้ไหม | โอ้ขวัญใจ ทุ่งรวงทอง |
| ...ทุ่ง เอ๋ย ทุ่งรวงทอง | แม้นหากขาดพี่ขาดน้อง | ทุ่งรวงทองก็หมดความหมาย |
| พี่มาจากกรุงหมายมุ่งมาหาเพื่อนตาย | รับปากรักพี่ได้ไหม | โอ้ขวัญใจทุ่ง...รวง...ทอง... |
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน | |