เขมรปากท่อ
| | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | |
เพลงไทยให้รักชาติ ศาสน์ กษัตริย์
ฑีฑายุโกโหตุมหาราชา
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| ข้าพระพุทธเจ้าไพร่ฟ้า ประชาราษฎร์ ขออภิวาทบังคมก้มเกศี |
| ราษฎร์สุขา เพราะบุญญาพระบารมี วาระนี้ถวายชัยใจปรีดา |
| ขอเดชะพระประสงค์จำนงค์ใด พระรัตนตรัย จงดลให้ดังปรารถนา |
| ทีฆายุโกโหตุมหาราชา ทรงสุขานิจสินภิญโญเทอญ |
กราวชัย
| บางสมัยไทยด้อยจนย่อยยับ ไทยกลับแก้ฟื้นคืนได้ |
| เพราะไทยใจสมัครรักเป็นไทย เต็มใจต่อสู้ หมู่ไพรี |
| มาเถอะเหวยยกมาทั่วสากล ไทยจะทนสู้ตายไม่พ่ายหนี |
| ถ้าแม้นมันมีชัยพวกไพรี ก็ได้แต่ปถพีไม่มีคน |
| หาเช้ากินค่ำยามสงบ เกิดศึกก็รบไม่ย่อย่น |
| ชาติใดใจกล้ามาประจน ทุกคนยอมตายให้บ้านเมือง |
| มาเถิดชาวไทยทั้งหญิงชาย ไว้ลายให้โลกเขาลือเลื่อง |
| ไว้เกียรติกรุงสยามนามประเทือง ให้รุ่งเรืองวัฒนาชั่วฟ้าดิน |
กราวถลาง
| ถลางของเราใครเข้ามาย่ำ จะตีกระหน่ำให้มันพ่ายแพ้ไป ถลางเป็นถิ่นของไทย ไล่ศัตรูออกไปชโย |
| เลือดไทยใจเด็ดไม่เข็ดขาม สงครามแกล้วกล้าจะหาไหน สละชีพเพื่อชาติจนขาดใจ ไม่ให้ศัตรูมาดูแคลน |
| ชาติใดหาญรุกรานมา จะเคี่ยวฆ่าให้ยับนับแสน ก่อกรรมทำทุกข์รุกเขตต์แดน แก้แค้นให้พ้นแผ่นดินไทย |
กรุงศรีอยุธยา
| (สร้อย) กรุงศรีอยุธยาราชธานีไทย ถึงเคยแตกแหลกไปก็ไม่สิ้นคนดี |
| เราจะรบศัตรูต่อสู้ไพรี เราจะกู้เกียรติศรีอยุธยาไว้เอย |
| ๑. อยุธยาธานีศรีสยาม เป็นเมืองงามธรรมชาติช่วยสนอง |
| บริบูรณ์ลุ่มน้ำและลำคลอง ท้าวอู่ทองทรงสร้างให้ชาวไทย |
| ๒. ครั้งโบราณแพ้พม่าเป็นข้าเขา พระนเรศวรเจ้าทรงกู้ได้ |
| ไล่ศัตรูไปให้พ้นแผ่นดินไทย กรุงศรีอยุธยาไม่สิ้นคนดี |
| ๓. ชาวศรีอยุธยามาด้วยกัน เลือดไทยใจมั่นไม่พรั่นหนี |
| ชีวิตเราขอน้อมและยอมพลี ไว้เกียรติศรีอยุธยาคู้ฟ้าดิน |
เกิดเป็นไทย
| เกิดเป็นไทยแล้วใจต้องสู้ ถิ่นไทยเรารู้เรารักยิ่ง |
| ศัตรูหน้าไหนไม่เกรงกริ่ง หากมาช่วงชิงตายเสียเถิด |
| เผ่าไทยเดิมล้วนคนใจเด็ด แกร่งดังเหล็กเพชร ชูชาติเชิด |
| ต่างรักษาไว้แดนกำเนิด เกิดเป็นไทยแล้วจำใส่ใจ |
| ปกครองรักษาทำหน้าที่ ห่วงเมืองไทยนี้ให้ยิ่งใหญ่ |
| ขาดเมืองไทยแล้วใครอยู่ได้ ชาติไทยคงไร้ความเสรี |
| เผ่าไทยเราพร้อมอาสาสมัคร เด็ดเดี่ยวยิ่งนักยอมชีพพลี |
| เสี่ยงภัยทั้งผองปองความดี ปกป้องปัถพีตายเพื่อไทย |
เขมรปากท่อ
| บัดเอย บัดนั้นนักคุ้มบังคมก้มเกษา |
| ความเกรงพระราชอาชญา เจรจาเสียงสั่นด้วยพรั่นใจ |
| ซึ่งโปรดให้ข้าเป็นข้าหลวง ไปทวงส่วยละโว้เมืองใหญ่ |
| ข้ากลับเสียทีพ่อเมืองไทย โทษข้านี้ไซร้ใหญ่หลวงนัก |
| ข้าจึงกราบทูลแต่ความจริง ทุก ๆ สิ่งแต่องค์พระทรงศักดิ์ |
| พ่อเมืองปัญญาหลักแหลมนัก ชะลอมตักน้ำไว้ได้ง่ายดาย |
| ข้าจึงนำชะลอมของประหลาด มายังฝ่าพระบาทเพื่อทูลถวาย |
| เมืองไทยเขาจักดีเพราะมีนาย เป็นยอดชายชาญฉลาดสามารถนัก |
คลื่นถลาง
| (เนื่อง) คลื่นซัดครั่นครึ้นครืนเครง |
| (สุดจิตต์) ยิ่งฟังวังเวง ดังเพลงกล่อมใจให้เพลิน |
| (เนื่อง) เสียงน้ำเหมือนหนึ่งร้องเชิญ |
| (สุดจิตต์) ให้เราเที่ยวเดิน เลียบเล่นที่ชายหาดทราย |
| (เนื่อง) ความรักจักไม่เคลื่อนคลาย |
| (สุดจิตต์) จวบจนชีพสลาย จะรักแต่น้องนางเดียว |
| (เนื่อง) พบใหม่ก็จะไม่กลับเหลียว จะทิ้งน้องเปลี่ยว ข้านี้คงสิ้นวาสนา |
| (สุดจิตต์) เจ้าอย่านึกแหนงวิญญา พี่มอบชีวา ให้น้องแล้วไม่ขอคืน |
|
|
ความฝันอันสูงสุด
| ขอฝันใฝ่ในฝันอันเหลือเชื่อ ขอสู้ศึกทุกเมื่อ ไม่หวั่นไหว |
| ขอทนทุกข์รุกโรมโหมกายใจ ขอฝ่าฟันผองภัยด้วยใจทะนง ฯ |
| จะแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด จะรักชาติจนชีวิตเป็นผุยผง |
| จะยอมตายหมายให้เกียรติดำรง จะปิดทองหลังองค์พระปฏิมา ฯ |
| ไม่ท้อถอยคอยสร้างสิ่งที่ควร ไม่เรรวนพะว้าพะวังคิดกังขา |
| ไม่เคืองแค้นน้อยใจในโชคชะตา ไม่เสียดายชีวาถ้าสิ้นไป ฯ |
| นี่คือปณิธานที่หาญมุ่ง หมายผดุงยุติธรรมอันสดใส |
| ถึงทนทุกข์ทรมานนานเท่าใด ยังมั่นใจรักชาติองอาจครัน ฯ |
| โลกมนุษย์ย่อมจะดีกว่านี้แน่ เพราะมีผู้ไม่ยอมแพ้แม้ถูกหยัน |
| คงยืนหยัดสู้ไปใฝ่ประจัญ ยอมอาสัญก็เพราะปองเทิดผองไทย ฯ |
จากยอดดอย
| จากยอดดอย แดนไกล ใครจะเห็น ยากลำเค็ญ เพียงใด ใจยังมั่น |
| จะปกป้อง ผองไทย ชั่วนิรันดร์ สื้นชีวัน ก็ยังห่วง หวงแผ่นดิน |
| ด้วยหน้าที่ ชีวิต รับผิดชอบ คือคำตอบ ที่รบอยู่ ไม่รู้สิ้น |
| ความภูมิใจ ลีกล้ำ ด่ำอาจิณ รักแผ่นดิน รักเกียรติศักดิ์ นักรบไทย |
| คิดถึงยอด หฤทัย ใจจะขาด แต่ไม่อาจ ตัดใจ ทิ้งไปได้ |
| ด้วยหน้าที่ ศรัทธา ท้าใจกาย คงความหมาย เกินค่า กว่าชีวี |
| ส่งใจข้าม ขอบฟ้า หวังหาเสมอ หวังเพียงเธอ นึกถึงผู้ อยู่ที่นี่ |
| ขอให้รอ วันรุ่ง ของพรุ่งนี้ ฟ้าคงมี พรชัย ให้กับเรา |
ชายชาญทหารไทย
| โอ้สายฝนพร่างพรำคล้ายน้ำเนตร ของนวลน้องยามเทวษคิดถึงพี่ |
| วันจากมาชายแดนแสนทวีป่านฉะนี้ น้องคงเศร้าเงียบเหงาทรวง |
| พี่อยู่ป่านอนกลางดินกินกลางทราย ต้องระวังอันตรายอย่างใหญ่หลวง |
| พี่แรมร้างไปไกลใช่รักลวง พี่เป็นห่วงแก้วตายอดยาใจ |
| แม้พี่รักนงนุชสุดชีวิต ยังคิดจำพรากจากน้องได้ |
| เพื่อหน้าที่ชายชาญทหารไทย ดำรงไว้เอกราชของชาติเรา |
โชคมนุษย์
| โลกมนุษย์นี้ไม่มีที่แน่นอน ประเดี๋ยวเย็นประเดี๋ยวร้อนช่างแปรผัน |
| โชคหมุนเวียนเปลี่ยนไปได้ทุก ๆ วัน สาระพันหาอะไรไม่ยั่งยืน |
| ชีวิตเหมือนเรือน้อยล่องลอยอยู่ ต้องต่อสู้แรงลมประสมคลื่น |
| ต้องทนทานหวานสู้อมขมสู้กลืน ต้องจำฝืนสู้ภัยไปทุกวัน |
| เป็นการง่ายยิ้มได้ไม่ต้องฝืน เมื่อชีพชื่นเหมือนบรรเลงเพลงสวรรค์ |
| แต่คนที่ควรชมนิยมกัน ต้องใจมั่นยิ้มได้เมื่อภัยมา |
| | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน| |