รักเมืองไทย 
| | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | |
| ยากเย็นแสนเข็ญใจ ทำงานไม่ไหวเขาก็ตีกระหน่ำ |
| เขาเฆี่ยนเขาฆ่าทรมาน์ ทาระกรรม จนบอบ จนช้ำแสนที่จะทนทาน |
| คนไทยช่างไร้ฝีมือ ไม่มีแล้วหรือชายชาติทหาร |
| ไปอยู่ทางไหน ปล่อยให้เขาราน รุกมาถึงบ้านล้างผลาญผู้คน |
| แพ้พ่ายในครั้งนี้ แต่ชั่วเจ็ดทียังดีเจ็ดหน |
| รอไว้คราวหน้าเรากล้าประจญ ก็คงจะพ้นศัตรู หมู่พาล |
| เทวดาและอารักษ์ จงช่วยปกปักษ์รักษาถิ่นฐาน |
| ให้กู้ได้ฟื้นยั่งยืนอยู่นาน พ้นทรมานจากข้าศึกเอย |
เยาวชนชาติไทย
| (สร้อย) เยาวชนชาติไทย ต้องหยิ่งในความเป็นไทย ชีวิตจิตใจอย่าให้ใครดูหมิ่น |
| เยาวชนไทยนั้นเป็นไทยทุกเมื่อ จะอยู่เหนืออยู่กลางอยู่ใต้ |
| แม้จะถือศาสนาใด ๆ เกิดเป็นไทยต้องเป็นไทยทั่วกัน |
|
|
| เด็กวันนี้คือผู้ใหญ่ ในวันหน้า ชาติ ศาสนา มหากษัตริย์ ซื่อสัตย์มั่น |
| จงทำดี จงทำดี ไว้ชั่ วชีวัน สิ่งสำคัญเพื่อมุ่งให้ชาติไทยเจริญ |
รวมไทย
| (สร้อย) รวมไทยร่วมใจ รักษาอำนาจชาติไทย |
| เทอดไทยทูนไทย ด้วยน้ำใจมั่นคง |
| สามัคคีระหว่างไทยคงได้ผล ไทยทุกคนรวมทั้งชาติและศาสนา |
| เหมือนหนึ่งได้เกิดกำเนิดมา จากบิดรมารดาคนเดียวกัน |
|
|
| ถ้ารวมไทยได้สิ้นทุกถิ่นแคว้น คงจะเป็นปึกแผ่นสามารถมั่น |
| ขอให้ไทยสามัคคีมีต่อกัน จึงจะจรรโลงไทยให้รุ่งเรือง |
|
|
รักกันไว้เถิด
| (สร้อย) รักกันไว้เถิด เราเกิดร่วมแดนไทย จะเกิดภาคไหน ๆ ก็ไทยด้วยกัน |
| เชื้อสายประเพณีไม่มีขีดขั้น เกิดใต้ธงไทยนั้น ปวงชนทุกคนคือไทย |
| ท้องถิ่นแหลมทอง เหมือนท้องของแม่ เกิดถิ่นเดียวแท้ เหมือนแม่เดียวกันใช่ไหม |
| ยามฉันมองตาคุณ อบอุ่นดวงใจ เห็นสายเลือดไทยในสายตา บอกสายสัมพันธ์ |
|
|
| ทะเลแสนงามในน้ำมีปลา พืชพันธ์ดื่นตา ไร่นารวงทองไสว |
| สินทรัพย์มีเกลื่อนกล่น บรรพชนให้ไว้ เราลูกหลานไทยจะร่วมใจรักษาให้มั่น |
|
|
| แหลมทองโสภาด้วยบารมี ปกเกล้าเหล่าไทยนี้ร่มเย็นเป็นศรีผ่องใส |
| ใครคิดบังอาจหมิ่นถิ่นทององค์ไท้ เราพร้อมพลีใจ ป้องถิ่นไทยและองค์ราชันย์ |
|
|
รักชาติ
| ความรักอันใด แม้รักเท่าไหน ก็ไม่ยั่งยืน |
| เช่นรักคู่รัก รักแทบจะกลืน กลับกลายขมขื่น ลืมได้ภายหลัง |
| แต่ความรักชาติ รักแสนพิศวาส รักจนสุดกำลัง |
| ก่อเกิดมานะ ยอมสละชีวัง รักจนกระทั่ง หมดเลือดเนื้อเรา |
| ชีวิตร่างกาย เราไม่เสียดาย ตายแล้วก็เผา |
| ทุกสิ่งย่อมคลาด เว้นแต่ชาติของเรา อย่าให้ใครเข้า เหยียบย่ำทำลาย |
รักเมืองไทย
| (สร้อย) รักเมืองไทย ชูชาติไทย ทำนุบำรุงให้รุ่งเรือง สมเป็นเมืองของไทย |
| เราชาวไทยเกิดเป็นไทยตายเพื่อไทย ไม่เคยอ่อนน้อมเราไม่ยอมแพ้ใคร |
| ศัตรูใจกล้ามาแต่ทิศใด ถ้าข่มเหงไทย คงจะได้เห็นดี |
| (สร้อย) รักเมืองไทย ชูชาติไทย ทำนุบำรุงให้รุ่งเรือง สมเป็นเมืองของไทย |
| เราชาวไทยเกิดเป็นไทยตายเพื่อไทย เรารักเพื่อนบ้านเราไม่รานรุกใคร |
| แต่รักษาสิทธิ์อิสสระของไทย ใครทำช้ำใจเราจะไม่ถอยเลย |
| (สร้อย) รักเมืองไทย ชูชาติไทย ท่านบำรุงให้รุ่งเรือง สมเป็นเมืองของไทย |
| เราชาวไทยเกิดเป็นไทยตายเพื่อไทย ถ้าถูกข่มเหงแล้วไม่เกรงผู้ใด |
| ดังงูตัวนิดมีพิษเหลือใจ เรารักเมืองไทยยิ่งชีพเราเอย |
ราชนาวี
คำร้อง น.อ.ภิญโญ พงษ์สมรวย
ทำนอง น.อ.ภิญโญ พงษ์สมรวย
| หนึ่งพันห้าร้อยไมล์ทะเลไทยมี นาวีนี้เฝ้า ข้าศึกฮึกเข้าระดมโจมตี นาวีนี้รบรับอยู่ |
| ใหญ่กี่ตันต้องสู้กัน ฟาดฟันให้รู้ ไม่ปล่อยให้ศัตรู ล้ำอธิปไตย |
| เหมือนดอกประดู่ชื่อดี นาวีเมืองทอง เราชาตินักรบเกียรติก้อง ยามศึกเราต้องชิงชัย |
| เกิดมาทั้งทีไม่ทุกข์ก็สุขใจ ไม่ว่าศึกเสือเหนือใต้ จมลงไปใต้บาดาล |
| ราชนาวีชาติไทย เราใจทหารเรือกล้าหาญ |
| ราชนาวีต้องการ เราทหารเรือรักชาติ |
| รบช่วยกันรบรั้วเราเข้มแข็ง ทุ่มด้วยแรงนักรบองอาจ |
| สามัคคีในหมู่หารเหมือนญาติ รบเพื่อชาติราชนาวี |
ราชวัลลภ
| เราทหารราชวัลลภรักษาองค์ พระมหากษัตริย์ สูงส่งล้วนแต่องอาจแข็งแรง |
| เราทุกคนบูชากล้าหาญวินัย เทอดเกียรติ์ชาติ ไว้ทุกแห่ง |
| ใจดุจเหล็กเพชรแข็งแกร่งมิกลัวใคร เราเป็นกองทหารประวัติการณ์ก่อเกิด |
| กำเนิดกองทัพบกไทย เราทุกคนภูมิใจ ได้รับไว้วางพระราชหฤทัย |
| พิทักษ์สมเด็จเจ้าไท ตลอดในพระวงศ์จักรี |
| เราทหารราชวัลลภรักษาพระองค์ จะถวายสัตย์ ซื่อตรงองค์ราชา ราชินี |
| ถ้าแม้นมีภัยพาล อวดหาญมิเกรงดูหมิ่น ข่มเหงย่ำยี เราจะถวายชีวีมิหวาดหวั่น |
| จะลุยเลือดสู้ตาย จะเอากายป้องกัน เป็นเกราะทองรบประจันศศัตรู |
| ฝากฝีมือปรากฎเกียรติยศ ฟุ้งเฟื่องกระเดื่อง กองทัพบกไทย |
| ไว้นามเชิดชู ราชวัลลภคู่ปฐพี |
ราชาเป็นสง่าแห่งแคว้น
คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล
ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
| ราชาเป็นสง่าแห่งแคว้น อยู่เป็นขวัญแดน โพธิทองของปวงประชา |
| มิ่งขวัญโพธิทองของชนทั่วหน้า ราษฎร์สุขาก็เพราะพระบารมี |
| ราชาเป็นทั้งมิ่งและขวัญ ข้าอภิวันท์ บังคมหวังชมศักดิ์ศรี |
| พระคืนมาเหล่าปวงประชาภักดี พระปิ่นโมลีอยู่เป็นศรีไผท |
| โอ้ลมฝนบนฟ้ามาแล้ว ร่มโพธิแก้วจะพาพฤกษาสดใส |
| ข้าวรพุทธเจ้าชาวไทย ยกกรให้แก่ไทยราชันย์ |
| เราน้อมเกล้าเกศีถวายภูมี มอบศิระกราน |
| เทอดบังคมภูบาลเอาไว้ เหนือฟ้า |
| โพธิทองของชาวไทย อวยพรชัยให้มหาราชา |
| ช่วยกันเปล่งวาจา ขอทรงพระเจริญไชโย |
| บรรพบุรุษของไทยแต่โบราณ ปกบ้านป้องเมืองคุ้มเหย้า |
| เสียเลือดเสียเนื้อมิใช่เบา หน้าที่เรารักษาสืบไป |
| ลูกหลานเหลนโหลนภายหน้า จะได้มีพสุธาอาศัย |
| อนาคตจะต้องมีประเทศไทย มิยอมให้ผู้ใดมาทำลาย |
| ถึงขู่ฆ่าล้างโคตรก็ไม่หวั่น จะสู้กันไม่หลบหนีหาย |
| สู้ตรงนี้ สู้ที่นี่ สู้จนตาย ถึงเป็นคนสุดท้ายก็ลองดู |
| บ้านเมืองเราเราต้องรักษา อยากทำลายเชิญมาเราสู้ |
| เกียรติศักดิ์ของเราเราเชิดชู เราสู้ไม่ถอยจนก้าวเดียว |
ไร้รักไร้ผล
คำร้อง
พระราชนิพนธ์ รัชกาลที่ ๖
ทำนอง
ครูเอื้อ สุนทรสนาน
| คนเราเกิดมาแล้วชาติหนึ่ง ควรคำนึงถึงชาติศาสนา |
| ไม่ยอมให้เสียทีที่เกิดมา ในหมู่ประชาชาวไทย |
| แม้นใครตั้งจิตคิดรักตัว จะมัวนอนนิ่งอยู่ไฉน |
| ควรให้ร้อนอกร้อนใจ เพื่อให้พรั่งพร้อมทั่วตน |
| ชาติใดไร้รักสมัครสมาน จะทำการสิ่งใดก็ไร้ผล |
| แม้นชาติย่อยยับอับจน บุคคลจะสุขอยู่อย่างไร |
| ใครมาเป็นเจ้าเข้าครอง คงจะต้องบังคับขับไส |
| เคี่ยวเข็ญเย็นค่ำกรำไป ตามวิสัยเชิงเช่นผู้เป็นนาย |
| เขาจะเห็นแก่หน้าค่าชื่อ จะนับถือพงศ์พันธุ์นั้นอย่าหมาย |
| ไหนจะต้องเหนื่อยยากลำบากกาย ไหนจะอายทั่วทั้งโลกา |
| | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน| |