เพลงไทยให้ความรัก
กำศรวลรัก
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | |
เพลงไทยให้ความรัก
กำศรวลรัก
| เมื่อคร่ำคราญ หวลคิดถึงคู่ ไม่ชื่นชูยามรักไกล |
| โอ้ยอดชู้..... อยู่หนไหน จากกันไปแล้วไม่มา |
| โน่นดวงดาววับวาวพราวเกลื่อน แต่ดวงเดือนเลือนลับตา |
| ก่อนเคยเห็น..... เด่นบนฟ้า เหตุใดหนาฟ้ามืดไป |
| เดือนเอ๋ยจากเลยลาไปก็ไกลนัก ฉันใคร่เอ่ยรักฝากไว้ |
| ขอเดือนโปรดจำน้ำคำแล้วนำไป แต่เดือนเลือนไกลหม่นหมอง |
| โอ้อาวรณ์ร้อนใจไกลคู่ อยากชื่นชูไม่สมปอง |
| ยอดชีวิต..... จิตร่ำร้อง เมื่อเราสองต้องไกลกัน |
| ก่อนจากกันทุกวันเคยปลื้ม ไม่เลือนลืมเลยสักวัน |
| สั่งกระซิบ..... เมื่อคืนนั้น ว่าเธอฉันรักมั่นใจ |
| หริ่งเรไรร้องฟังดังก้อง ได้แต่มองตามเสียงไป |
| ดั่งคำรัก..... ฝากกันไว้ โอ้อยู่ไหนใยไม่มา |
| ดึกแล้วแว่วเสียงเรไรให้สอดคล้อง เหมือนเธอกู่ร้องเรียกหา |
| เสียงช่างกล่อมใจเหมือนใครร้องเรียกมา ยิ่งฟังยิ่งพาให้หวล |
| ห่างแต่ตัวหัวใจยังใกล้ โอ้ดวงใจคอยร้องครวญ |
| โอ้ยอกรัก.....โศกกำศรวล เฝ้าแต่หวลครวญคำนึง |
กำศรวลสวาท
| ดึกดื่นราตรีระทมฤดีโหยอ่อน จะหลับจะนอนร้าวรอนอ่อนใจ |
| ต้องตื่นภวังค์เสียงดังนั่นเสียงใคร หรีดหริ่งเรไรร้องไปหรอกหนา |
| หรีดหริ่งเรไรจะครวญหาใครกันนั่น สุดโศกรำพันทุกวันเวลา |
| แต่ข้าครวญไปเสียดายในรักรา เจ็บปวดอุราน้ำตาร่วงริน |
| เฝ้าแต่ดูยอดชู้คู่ใจ สอดส่ายทั่วไปทั้งในแผ่นดิน |
| เฝ้าแต่อุตส่าห์ใฝ่หาจนสิ้น ต้องทุกข์อาจินต์ถวิลอาวรณ์ |
| หรีดหริ่งระงมยังพลอยระทมไปได้ ยิ่งดึกลงไปแล้วใยไม่นอน |
| ยิ่งดึกยิ่งตรมระทมให้ร้าวรอน ยิ่งโศกอาวรณ์ฝืนนอนเศร้าใจ |
กลิ่นสะไบนาง
| กลิ่นสะไบนางหอม หอมดอกพะยอมไม่เทียบเปรียบปาน |
| หอมดอกคัดเค้ารื่นเร้าจิตหวาน เมื่อมาประมาณ กลิ่นไม่เทียบทานสะไบ |
| กลิ่นสะไบนวลนาง แม้ห่างยังหอมไม่ชืดจืดใจ |
| ฉันจากถิ่นฐานมาเสียห่างไกล โอ้กลิ่นสะไบ เจ้ายังร่ำไรไม่จืดจาง |
| กลิ่นสะไบใช่แล้วอกเอย กลิ่นนี้พี่เคย เหมือนกลิ่นที่เคยจูบปราง |
| เจ้าปัดให้พี่วาง พลัดปรางแนบใจ พี่ชื่นสะไบบัวทอง |
| กลิ่นสะไบนุ่มนวล เหมือนอบลำดวนมะลิก่อนครอง |
| หอมยิ่งจิตให้คิดใฝ่ปอง แม้อยู่ห่างน้อง กลิ่นเจ้าร่ำร้องตามมา |
ข้องจิต
| รักเอยรักเคยชื่นเชยชูใจ บัดนี้รักห่างร้างไกลให้คะนึง |
| รักเป็นอย่างไรใฝ่ถึง ข้ายังคะนึงข้องจิตไม่วาย |
| รักแรมร้างราจะพาใจนาง ชื่นชืดจืดจางห่วงนางไม่หาย |
| ทิ้งให้ครวญคิดข้องจิตเศร้าอยู่ไม่วาย รักแรมไกลไม่เคยสบายสักวัน |
| ฟังถ้อยคำพร่ำฝากลมมา โอ้อนิจจาข้องจิตกลัวจิตเหหัน |
| จิตน้องเฝ้าปองหนึ่งรักเท่านั้น ทุกคืนวันหวังชื่นใจไม่หน่ายเลย |
ขอรักคืน
| สุดสวาทขาดลมลอย โอ้รักยังคงคอย คอยด้วยใจร้อนเร่า |
| ดวงใจดังมีไฟแผดเผา เขาพรากรักเรา ต้องอับเฉาร้าวทรวง |
| ยากนักเหลือที่จะหักใจ ความรักนี่ไฉน เกิดกับใครก็หวง |
| จนตายก็ยังรักแนบทรวง ใจรักใจหวง ห่วงอาลัยให้รักคืน |
| ห่วงสวาทขาดจากใจ ถูกเขาเอาคืนไป หมองหม่นใจไร้ชื่น |
| ทำไมให้มาแล้วเรียกคืน มิยั่งมิยืน ต้องกล้ำกลืนฝืนตรม |
| พรากรักควักใจไปจากทรวง พรากรักที่หวง เจ็บในทรวงขื่นขม |
| ทรมานด้วยคิดถึงคู่ชม บุญน้อยไม่สม ต้องตรอมตรมในหัวใจ |
คนผิด
| เรารักกันหมายมั่นในใจ หากฉันผิดจงคิดอภัย ฉันผิดไปยกโทษให้ฉัน |
| ทำไมลงโทษลงทัณฑ์ ประนามแต่ฉันคนเดียว สัมพันธ์ขาดเกลียวไม่เหลียวมา |
| ฉันคงเผลอจิตพลาดผิดวาจา รักจึงแรมราพลอยพาให้กลุ้มใจ |
| เธอมิควรหลงด่วนประนาม ผิดนิดหน่อยใจฉันเลวทราม รักปรับความเข้าใจกันได้ |
| ทำดีมามากปานใด ทำไมไม่เห็นความดี น้อยหรือกลับมีแต่ช้ำใจ |
| แม้เธอหลงโกรธโทษผิดอันใด หลงเคืองทำไมอภัยกันเถิดดี |
| ใจระทมขมขื่นอาลัย ยิ่งจะข่มยิ่งร้าวดวงใจ ฉันผิดไปนิดเดียวเท่านี้ |
| ทำไมจึงโกรธทันที่ ความดีที่ฉันเคยทำ น้อยกลับจำให้ช้ำใจ |
| หรือเป็นเพราะบาป แช่งสาปเป็นไป ขอบุญดลใจพาเธอให้กลับคืน |
| ใจฉันครวญหวลโศกระทม ก่อนเคยอยู่ชื่นชูเคยชุม รักกลับตรมระทมไม่ชื่น |
| เวรกรรมทนกล้ำทนกลืน ดวงใจให้ฝืนอาวรณ์ รักมาบั่นทอนสะท้อนใจ |
| หรือเธอหลงโกรธโทษผิดอันใด ฉันยังแคลงใจตัวใครเป็นผิดกัน |
คนอาภัพ
| ฉันอาวรณ์ร้อนเร่าดวงใจ เปรียบเหมือนมีไฟ มาจี้หัวใจให้วอดวาย |
| จะต้องหมองหม่นไปจนตาย คิดไปให้หน่ายใจนึกเบื่อหนักหนา |
| ระกำเท่าไรไม่นำพา ให้เพียงชื่นวิญญา ถ้ามีรักมาชื่นใจ |
| หรือรูปร่างฉันชั่วกระมัง ใครเห็นใครชัง ทำให้ระกำอยู่ร่ำไป |
| ขาดความรักเราเท่าขาดใจ หัวใจหมองไหม้อีกเมื่อไหร่จะหาย |
| หรือต้องวิโยคโศกจนตาย โลกเราช่างกลับกลาย บ่นไปแล้วอายผู้คน |
| รักเคยมีมิได้แอบอิง อาภัพจริง ๆ ทุกสิ่งร้างราพาดิ้นรน |
| เกิดมาเสียเปล่าเราอับจน ทุกวันฉันบ่นจนหมองหม่นอับเฉา |
| ระกำทนอยู่สู้ทนเอา หากใครช่วยแบ่งเบา คงไม่ซบเซาเศร้าใจ |
| หรือชะรอยชาติก่อนมีกรรม ชาตินี้จึงทำ ขมขื่นระกำอยู่ร่ำไป |
| อับจนทุกสิ่งยิ่งกว่าใคร ขอพรวอนไหว้คืนรักให้แก่ฉัน |
| ฟ้าดินไม่โปรดโทษใครกัน ต้องทนเฝ้ารำพัน บ่นไปทุกวันทุกคืน |
คนึงครวญ
| อยู่เดียวเปลี่ยวอกเอ๋ย ฉันเคยฟังเธอพร่ำ |
| นั่งเคียงสดชื่นล้ำ หวานคำฉ่ำทรวงใน |
| อกใจให้คิดถึง คนึงถึงเธอได้ |
| ฝากคำพร่ำกันไว้ เสียวใจให้รำพึง |
| ยามนอนต้องถอนใจ หวงคู่ฤทัยตรึง |
| ความรักให้ใจใฝ่ถึง ใจหวลคนึงทุกวัน |
| ฝากคำพร่ำรำพึง คิดถึงตรึงตรามั่น |
| โอ้เธออย่าลืมฉัน ทุกวันคนึงครวญ |
ครวญสวาท
| โอ้เดือนผ่องเพ็ญ ประกายเยือกเย็นเด่นตา เบื้องบนฟากฟ้านวลใย |
| แต่เรายิ่งมองยิ่งหมอง สุดครองหทัย ตื้นตันหวั่นใจอารมณ์ |
| คร่ำครวญอกเอย คู่เชยล่วงเลยสุดหวัง โอ้ความเบื้องหลังรอนรม |
| ไม่อยากเอ่ยคำให้ช้ำ จักทำให้ตรม ยอดชู้คู่ชมลืมฉัน |
| ร่มไม้ใบบัง เหมือนดังเรือนหอรออยู่ เงาไม้หรุบหรู่รักคู่ผูกพัน |
| เคยฝังดวงใจไว้ใต้ ดวงเดือนด้วยกัน ภิรมย์ชมจันทร์สุขสันต์ไม่เลือน |
| จากกันสุดไกล แต่ใจไม่เคยจืดจาง เปลี่ยนใจอ้างว้างแรมเดือน |
| ฝากรอยให้เราเฝ้าฝัน โศกศัลย์ไม่เลือน ค่ำคืนยิ่งเตือนหัวใจ |
คำปฏิญาณ
| เสียงเพลงรักพันแว่ว ดังแผ่วคลุกเคล้า เร้าอารมณ์มาไกลแสนไกล |
| ฟังยิ่งเพลินในฤทัย จับใจในคำของเพลง ช่างบรรเลงเสนาะน่าฟัง |
| แสงดาวขาวพราวดูเด่น เคยได้แลเห็น ยังสงสัยลืมแล้วหรือยัง |
| ใจฝังคิดถึงความหลัง ที่ฝังฤทัยใจจำ ฝากถ้อยคำไว้ให้แก่กัน |
| ต่างชวนชี้กันชมเมฆงาม แดนฟ้าสวยอร่ามตา ดารานั้นเคียงจันทร์ |
| ฝากรักกันด้วยคำมั่น ใฝ่ฝันละเมอ ดังหนึ่งคนเพ้อรำพัน |
| ฉันยังคิดถึงเธออยู่ ใครเล่าจะรู้ ว่าเฝ้าคอยแต่เธอทุกวัน |
| ใจเฝ้าคิดถึงความฝัน เหมือนไฟร้อนรุ่ม กลุ้มในใจเหลือจะประมาณ |
| หนาวเย็นน้ำค้างกลางดึก ใจสั่นระทึก เฝ้าแต่นึกถึงคำสาบาน |
| เคยกล่าวคำปฏิญาณ ต่อหน้าพระเป็นประธาน ร่วมสาบานก่อนจะจากไกล |
| เหมือนเทพเจ้าดลจิต ใจเฝ้าแต่คิด ใจจิตตรึงนึกถึงมิวาย |
| เธอจากไปอยู่แห่งไหน มองดูแสงจันทร์ แล้วใจใฝ่ละเมอถึงเธอมาเยือน |
| มองดูฟ้าดาราเด่นพราว แดนฟ้าขาวสะอาดตา ดารานั้นเคียงเดือน |
| ดูคล้ายจะคอยเป็นเพื่อน กระซิบใจเตือน ให้ห่วงคอยหาทุกนาที |
| ขอให้แสงจันทร์ที่ส่อง ช่วยบอกนวลน้อง ว่าคู่ครองหม่นหมองฤดี |
| เดือนช่วยบอกแก่นวลฉวี ว่าในหัวใจเรานี้ เฝ้าละเมอถึงเธอไม่วาย |
คำมั่นสัญญา
| ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน |
| แม้อยู่ในใต้หล้าสุธาธาร ขอพบพานพิสวาทมิคลาดคลา |
| แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา |
| แม้เป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา เชยผกาโกสุมปทุมทอง |
| แม้เป็นถ้ำอำไพใคร่เป็นหงส์ จะร่อนลงสิงสู่เป็นคู่สอง |
| ขอติดตามทรามสงวนนวลละออง เป็นคู่ครองพิสวาททุกชาติไป |
คำสารภาพ
| พี่มาสารภาพพี่เคยสร้างบาป ฉันกลับมาหาดวงใจ |
| ฉันผิดไปแล้วปานใด ยกโทษให้ฉันเป็นไร ขอเพียงยกให้บาปหาย |
| โธ่เอยฉันชั่วตั้งใจกลับตัว ล้างชั่วที่ฉันทำลาย |
| ฉันสู้ทนฝืนทรงกาย ฉันสู้ทนฝืนความอาย ขอเพียงมาตายเคียงกัน |
| ใจรอน ๆ วอนคำ ช่วยปลดกรรมให้หายพลัน |
| ฉันร้องไห้รำพัน สู้กัดฟันสู้มา |
| ด้านมาสารภาพ ด้านจนก้มกราบ รับบาปที่ฉันทำมา |
| แม้หากไม่คิดเมตตา หากเธอหมางเมินนำพา ต้องกลืนน้ำตาจนตาย |
คำหอม
| ลมโบกหวลกลิ่นหอม หอมชวนเด็ดดอมคำหอมเจ้าเอ๋ย |
| กลิ่นนี้พี่เคย เคยได้แนบเขนย อกเอ๋ยหวลคนึง |
| เพียงแต่กลิ่นล่องลม ชื่นชมซาบซึ้ง |
| ชวนให้คิดติดตรึง ใจตระหวัดคนึงถึงสาวเจ้า |
| ชวนให้ใจพี่เหงา จำว่ากลิ่นเจ้าเศร้าอยู่ในใจ |
| เนื้อนวลอวลกลิ่นประทินเดียวกัน ขวัญเคยแนบขวัญรักกันชิดใกล้ |
| หอมเอยเคยชื่นใจ หอมใดไม่ซึ้งถึงอารมณ์ |
| ขวัญพุ่มปทุมมา กลีบบัวยั่วตาพริ้วพากระเพื่อมลม |
| ผ่องศรีที่พี่ชม สีนวลชวนชื่นอารมณ์ |
| ดุจดังสีแพรเจ้าห่ม ปิดถันกันลมซ้ำชมให้เศร้าใจ |
| เจ้าเอยเจ้าคำหอม เจ้าเนื้อหอม หอมชวนใคร่ |
| ต้องจิตเตือนใจ ยิ่งคิดไปชวนให้ตระกอง |
| โอ้มือพี่เคยโลมเล้า สาวเจ้าเคยเอามือป้อง |
| แต่ไม่พ้นมือพี่ต้อง หวงยิ่งกว่าทอง แต่น้องยังให้ชื่นใจ |
| ยอดชู้คู่เชย ขวัญเอยอย่าเลยจากไป |
| โอ้คำหอมเอยเคยชิดใกล้ อีกนานเท่าไรขวัญใจจะกลับมา |
| ยอดชู้คู่ชม ภิรมย์ชมชื่นอุรา |
| เพื่อนชายร้อยคนมากล้นค่ำ ไม่ชื่นอุราเหมือนเจ้าเพื่อนชม |
คิดถึง
| คิดถึงใจจะขาดแล้วเอย คิดถึงที่เคยได้ชมได้เชยชื่นใจ |
| คิดถึงรอยยิ้มเพราพริ้มผ่องใส คิดถึงจนใจจะขาดรอน |
| คิดถึงดวงหน้าหวานละมุน คิดถึงความอุ่นที่เคยได้หนุนตักนอน |
| คิดถึงแต่เสียงกระซิบอ้อนวอน คิดถึงจนนอนละเมอทุกวัน |
| สัมผัสรัดน้องอ้อมกอด ฉอ้อนออดนุ่มนวลชวนให้ฝัน |
| ยังฝังใจชื่นทั้งคืนทั้งวัน เราเคยรักกันลืมแล้วหรือดวงใจ |
| คิดถึงใจจะขาดร้าวรอน คิดถึงความก่อนให้สะท้อนร่ำไป |
| คิดถึงแต่รสจุมพิดติดใจ คิดหวนอาลัยไม่รู้ลืม |
คิดถึงฉันบ้าง
| รักเอยหวานฉ่ำมาเลือนร้างจำห่าง คิดถึงฉันบ้างอย่างร้างแรมเลือน |
| น้ำคำน้ำใจติดตรึงถึงแรมเดือน รอยหยิกติดเตือนให้จำเสมอ |
| แท้จริงฉันใคร่จะไปรักใครอื่น รักเดียวรักชื่นเท่านั้นคือเธอ |
| รักใครร้อยคนไม่เคยคิดปรนเปรอ ใจมั่นเสมอรักเธอไม่หน่าย |
| รักแล้วมิแคล้วคลาดหวัง อย่าเคืองคิดชังเบี่ยงบ่าย |
| ขาดเธอเหมือนใจจะขาดหาย อกใจสลายแรมลา |
| ฉันยังรักมั่นคอยวันสัมพันธ์คู่ ฉันรักรักอยู่ไม่รู้โรยลา |
| ฉันยังพะวงว่าเธอนั้นคงมา จงกลับมาหารักพามาด้วย |
คิดถึงน้อง
| จันทร์กระจ่างฟ้า นภาประดับด้วยดาว |
| โลกสวยราวเนรมิต ประมูลเมืองแมน |
| ลมโชยกลิ่นมาลา กระจายดินแดน |
| เรียบนี้แสนคนึง ถึงน้องนวลจันทร์ |
| งามใดหนอจะพอ ทัดเทียมเปรียบน้อง |
| เจ้างามต้องตาพี่ ไม่มีเหมือนใคร |
| ถ้าหากน้องมาด้วย และช่วยชมเดือน |
| โลกจะเหมือนเมืองแมน แม่นแล้วนวลเอย |
ใครจะรักเธอเท่าฉัน
| ย่อมเป็นที่รู้กันอยู่แก่ใจ ว่าใครจะรักเธอยิ่งกว่าฉัน |
| ตลอดโลกนี้มีดาวและเดือนเท่านั้น ที่สุดจะสรรเสกมาสนองให้ |
| ห่วงใยใกล้ชิดคิดเพียงถนอม ไม่ยอมให้ช้ำระกำไฉน |
| ให้เกียรติเสมอยกเธอไว้เหนือผู้ใด ถอดถ่ายกายใจให้ครองสัมพันธ์ |
| หวังรักเธอยิ่งใหญ่ ไม่เคยชอบใครอื่นไหนเทียมทัน |
| ถือเธอเธอคือมิ่งขวัญ ดังพรสวรรค์สร้างสุขเสมอ |
| ซื่อตรงอย่างฉันมั่นคงอย่างนี้ จะมีบ้างไหมที่ใครเสนอ |
| ไม่หน่ายไม่หนีหวังดีรักเดียวแด่เธอ เสน่ห์บำเรอตลอดชีวิตเอย |
ใจตรงกัน
| แรกได้พบสพฉัน ความรักพลันตรึงตรา |
| อยากจะเอ่ยวาจา ฉันไม่กล้ากล่าวไข |
| หากเอ่ยคำพร่ำเสมอ ฉันว่าเธอเต็มใจ |
| เมื่อเธอมองมาครั้งใด ฉันอ่านรู้ใจได้ที่ในสายตา |
| เก็บความรักหนักใจ เจียมไว้ในอุรา |
| โอ้เธออายชายตา แล้วไม่กล้าบอกฉัน |
| ต่างฝืนกลืนคำ ต่างช้ำทุกวัน |
| ที่แท้ใจต่างผูกพัน ต่างรักตรงกันต่างฝันละเมอ |
ชั่วชีวิต
| ชั่วชีวิตขอเชยชิดไม่หน่าย จวบฟ้าดินสลาย รักไม่คลายเปลี่ยนไป |
| มั่นคงนักฉันรักเธอจริงใจ รักอยู่ตลอดไป ขวัญใจคือเธอผู้เดียว |
| ชั่วชีวิตขออุทิศใจให้ จะรักเธอเรื่อยไป คนอื่นจะไม่เหลียว |
| ซื่อตรงนักฉันรักเธอผู้เดียว รักฉันนั้นแน่นเหนียว รักแท้แน่เทียวคือเธอ |
| ขวัญใจจงโปรดได้เมตตา ชื่นชีวาครวญคร่ำพร่ำเพ้อ |
| ทุกวันฉันฝันใฝ่ละเมอ หากขาดเธอฉันคงเหงาไม่วาย |
| ชั่วชีวิตไม่ขอคิดเป็นอื่น จะรักเธอยั่งยืน ทุกวันคืนไม่คลาย |
| ขออุทิศมอบใจกาย ถึงแม้ชีพมลาย จะไม่ขอหน่ายจากเธอ |
ดวงใจ
| โอ้ว่าดวงใจอยู่ไกลลิบ เหลือจะหยิบมาชมภิรมย์สรร |
| เหมือนดวงดาวแพรวพราวอยู่ไกลกัน ชิดสวรรค์สุดเอื้อมมาเชยชม |
| เสียแรงชื่ออุษานารี ไยไม่มีเทวามาอุ้มสม |
| ปล่อยให้นั่งฟูมฟกอกตรม ร้างระบมจิตใจดั่งไฟราน |
| อ้าองค์เทวสุรารักษ์ ทรงฤทธิ์สิทธิศักดิ์มหาศาล |
| ช่วยดลใจให้ชู้คู่ชีวัน เสียวซ่านเสน่หามาไวไว |
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน | |