| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | |
กินรีเล่นน้ำ
| แม่เอยงามจริง งามเหนือสิ่งเปรียบเปรย |
| เกินหาคำใดเอ่ย มาเฉลยคำอ้าง |
| แม่อรชร งามเหมือนกินนรเรียงร่าง |
| ยลพักตร์แม่แลค้าง ชายเห็นต่างตลึง |
| ถันแลระรัว เหมือนบัวบานอยู่กลางบึง |
| งามเหมือนหนึ่งเทพี แม่ลอยฟ้ามา เป็นขวัญตาบุญพี่ |
| เจ้างามอย่างนี้ เหมือนเทวีแปลงกายมา |
| นุ่งลมชมจันทร์ มองแล้วหวั่นอุรา |
| งามเย้ยจันทร์เยือนหล้า ใครอิจฉานางได้ |
| แม่ลอยเมฆี มาหลงวารีเวียนว่าย |
| ตานั้นหวาดชะม้าย ยามโผร่ายแหวกไป |
| สวยเอยมองเพลิน สวยเกินกุหลาบใด ๆ |
| ใจฉันใฝ่นิยม ทั่วกายเนื้อนาง มีฟ้าพรางกายห่ม |
| หากบุญไม่สม ฉันคงตรมใจตาย |
เจริญศรี
| อายุเยาวเรศรุ่น เจริญศรี พระเพื่อนพี่ แพงน้อง สองสมร |
| งามองค์ งามทรง อ่อนช้อน ดังอัปสรหยาดฟ้า ลงมาเอย |
| แม่คุณเอ๋ย ข้อยบ่เคยพบเจ้า สองนางลำเพา สูเจ้างามตา |
| สาวใดไป่เหมือน สองเพื่อนแพงนา แต่ข้อยดูมา ลักษณาบ่ปาน |
โฉมอนงค์
| งามโฉมแม่งามตาแท้ ชวนแลยามเพ่งพิศเพลินตา |
| คิ้วแม่งอนดุจคันศรรามา นวลใบหน้าดั่งจะเย้ยเดือนเพ็ญ |
| ทรงโฉมแม่ยวนชายเล่น เพียงเห็นเมียงชะม้อยชายตา |
| ล้ำลาวัณย์สุดเสกสรรวาจา งามทีท่าดั่งนางฟ้าจำแลง |
| อนงค์ชาวฟ้าคงปั้นแต่ง เพื่อแข่งงามเย้ยปวงบุษบา |
| เสียงร่ำลือชื่อแม่หรือลัดดา ล้ำเลิศหล้า ดั่งหยาดฟ้ามาดิน |
| พรสวรรค์ประทานเธอให้ ไฉไลเลิศเหลือล้ำยุพิน |
| พริ้มเพราตาดั่งหยาดฟ้ามาดิน ร้อยแดนถิ่นเฝ้าเรียกหาอนงค์ |
ชมละเวง
| สวรรค์สร้างเธอให้ งามสวยเลิศวิไล ดังเทพเทพี |
| งามเหมือนภาพเลขา เธอสวยกว่ามาลี |
| งามเฉิดโฉมเทวี ท่าทีเหมือนนางละเวง |
| ฉันกลัวดวงเนตร คมเหมือนเก็จมณี เป็นที่หวั่นเกรง |
| ปรางเหมือนกลีบบัวแย้ม งามเหมือนแก้มละเวง |
| งามเฉิดโฉมชายเกรง เพ่งมองคล้ายจันทร์วันเพ็ญ |
| ปทุมนางลอยเหนือทรวงสล้างเคียงคู่ เรียมมองดูสะท้านฤทัยใจเต้น |
| สวยเอยพึ่งเคยเห็น แม่เป็นสุดาสวรรค์ |
| โสภาใครเท่า บุญโฉมเจ้าเลิศแล้ว ดังแก้วผ่องพรรณ |
| งามเหมือนหยาดน้ำค้าง งามทุกอย่างลาวัณย์ |
| เธองามก็เหมือนดวงจันทร์ เพริดพรรณแม้ทางใดเอย |
ดาวสังคม
| แรกได้เห็น นงนุชเด่นน่าชม |
| รูปเหมาะสม ชาวสังคม พานิยม คอยหวังชมโฉมแม่ |
| หยาดเยิ้มเสน่ห์โลม ผ่องพรรณโฉมชวนแล |
| เปรียบเทียบดวงแข เดือนยังแพ้กานดา |
| ชื่อน่ะหรือ ควรสมชื่อชาวฟ้า |
| เช่นเรียกหา เป็นสมญา วนิดา ว่ายุพาหรือนั่น |
| นางนั้นจะชื่อไหน นางไซร้งามกว่านั้น |
| รูปโฉมโนมพรรณ ล้ำลาวัณย์ พริ้มเพราพรรณ มิสำคัญชื่อใด |
| รูปเฉิดฉันท์ ใครหนอปั้นนางไว้ |
| นี่เทพไท คงหมายใจ ให้วิไล เพื่อมิให้ใครข่ม |
| งามแท้อุแม่เอย สุดเฉลยคำชม |
| แต่งถ้อยคำคม ก็ไม่สมอุรา |
| เปรียบกับใคร นางไหนเทียบได้หนา |
| ยากจะหา ปวงยุพา นางสีดา บุษบาแพ้พ่าย |
| นางนั้นถ้าอยู่ฟ้า ชาวฟ้าคงวุ่นวาย |
| นางฟ้าคงอาย แม้นารายณ์ เห็นโฉมกาย คงมิวายลอบชม |
ทำบุญด้วยอะไร
| ผู้หญิงที่สวยอย่างคุณ ทำบุญไว้ด้วยอะไร |
| จึงสวยน่าพิสมัย น่ารักน่าใคร่พริ้งพราว |
| คงถวายมะลิไหว้พระ วรรณะจึงได้นวลขาว |
| เนตรน้อยดังสอยจากดาว กระพริบพร่างพราวน้าวใจ |
| ตักบาตรคงใส่ด้วยข้าวหอม จึงสวยละม่อมละไม |
| บุญทานคงทำด้วยใจ จึงได้พรสี่ประการ |
| อายุ วรรณะ สุขะ พละและปฏิภาณ |
| เพียงพบเจ้านั้นไม่นาน พี่ซมพี่ซานลุ่มหลง |
เทพธิดาของฉัน
| โน่นดวงเดือน เปรียบเหมือนเทพธิดาของฉัน |
| เคยเฝ้าดูทุกคืนวัน ประหลาดนักจันทร์เป็นรองกว่าเธอ |
| ช่างงามจริง ยิ่งพิศพาให้ใจฉันเพ้อ |
| ใครไม่งามเหมือนดังเธอ ใจยังละเมอชวนดูไม่รู้หน่าย |
| หวลคิดถึงเคยพลอด คืนนั้นอ้อนออด ชื่นน้ำคำไม่วาย |
| หวานเหมือนเสียงสำเนียงพิณ ฟังแล้วเสียดาย |
| สอดลายไพเราะวังเวง เหมือนดังเพลงในดวงจันทร์ |
| เฝ้าคนึง คิดถึงเทพธิดาของฉัน |
| ยังคร่ำครวญรักรำพัน ใจเราคล้ายกันร่วมรักกันไว้ |
นวลปรางนางหมอง
| นวลปรางนางดูช้ำ ใครทำให้หมอง |
| รัญจวนในนวลน้อง ฉันมองเศร้าใจ |
| ปรางนางเคยนวลยวนเย้าฤดี เสื่อมสิ้นราศรีเศร้าไป |
| พี่มองแก้มนางหมางดวงใจ หมองได้ไฉนเล่า |
| เสียดายปรางทองต้องตรม ใครลอบชมแล้วฤาเจ้า |
| โถใครคงชมข่มเอา เหลือจะเศร้าเร้ารัญจวน |
| เหลือบจะไต่หรือริ้นไรแกล้งทำ ฤาพรายย้ำลอบทำกล้ำกวน |
| โถทำเสียจนสิ้นนวล เรียมสุดสงวนช้ำมวลตรมใจ |
| นวลปรางนางหมอง พี่หวังปองต้องหมองไหม้ |
| ปรางทองหมองลงไป พี่พลอยหม่นหมองดวงใจ |
| พี่สุดแสนจะทนได้ โอ้ใจจะขาดแล้วเอย |
น้องนางบ้านนา
| โฉมเอ๋ยสอางค์แม่นางท้องทุ่ง โสภายิ่งกว่าชาวกรุง หมายมุ่งยลโฉมน้องนาง |
| บ้านนาอย่างนี้แม่ยังโสภีสล้าง เอมอิ่มปรางดั่งนางฟ้า ลอยมาอวดโฉมลาวัณย์ |
| สายเอยรวงทองน่ามองลิบลิ่ว เห็นแนวกอไผ่เป็นทิว ลิบลิ่วสดสีอำพัน |
| ใครจะป่าวร้องข้าวรวงสีทองใครปั้น มือแม่นางบอบบางนั้น กำเคียวเกี่ยวข้าวในนา |
| ใบข้าวคมเรียวเกี่ยวแก้มเป็นรอย เลือดย้อยนวลปรางยิ่งงาม ไม่สร่างประทับใจข้า |
| นวลน้องบ้านนา โสภาล้ำเลิศ เสียทีแม่เกิดห่างไกลคนมอง |
| หอมเอ๋ยมาลัยที่ในแคว้นด้าว หอมเดียวไม่เหนี่ยวในน้าว เหมือนกลิ่นสาบสาวเนื้อทอง |
| ใคร่เอาความรักที่เป็นเหมือนกำแพงป้อง โลมประคองตระกองขวัญ รำพันแอบน้องบ้านนา |
นางฟ้าจำแลง
| โฉมเอยโฉมงาม อร่ามแท้แลตลึง |
| ได้เจอครั้งหนึ่ง เสน่ห์ซึ้งตรึงใจ |
| ครั้งเดียวได้ชม สมัครภิรมย์รักใคร่ พันผูกใจไม่ร้างรา |
| น้ำคำลือเลื่อง ไปทั่วทั้งเมืองนานมา |
| ชมว่าวิไลงามตา ดังเทพธิดาองค์หนึ่ง |
| มาเห็นเต็มตาพลอยพารำพึง ติดตรึงชวนให้คนึงอาจินต์ |
| เห็นเพียงนิดเดียว ให้ซาบเสียววิญญา |
| ได้ชมโฉมหน้า ดังหยาดฟ้ามาดิน |
| โสภาท่าทาง ดูช่างสำอางค์งามสิ้น คำที่ยินยังน้อยไป |
| หรือว่าชาติก่อน นางได้รับพรของใคร |
| คงสร้างผลบุญยิ่งใหญ่ จึงได้วิลัยงามตา |
| นางฟ้าองค์ใดแปลงกายลงมา จึงงามดังเทพธิดาลาวัณย์ |
ภาพเธอ
| ภาพเธอ ฉันนี้เฝ้าละเมอ ทุกคืนทุกวันใฝ่ฝันถึงเธอ |
| ภาพเธอ ฉันนี้รักเสมอ เฝ้ารักจนเผลอถึงละเมอกล่าวคำ |
| ลืมตาหลับตามองเห็นแต่หน้า ทุกวันเวลาแต่เช้าไปจนถึงค่ำ |
| บางครั้งเคยดีบางครั้งเคยยาก ยามต้องลำบากก็ไม่ไร้คนดี |
| ขอรักแต่เธอนี้พูนเพิ่มทวี ขอเก็บเธอไว้ในดวงฤดี |
| ขอตายเพื่อเธอนี้ยังคงอยู่ คู่ฟ้าดินเทอญ |
รำเทียน
| หนึ่งสุรางค์ นางในเหล่าเจ้านคร |
| ร่างอรชร แน่งน้อยบังอรฟ้อนกายร่ายรำ |
| ร่ายรำเทียน เวียนระรื่นสดชื่นดูงามขำ |
| งามเลิศล้ำ แสงเทียนยามเวียนว่าย |
| ดุจดังน้ำ เพชรสว่างพร่างพราวพราย |
| ดังดาวกระจาย ร่ายรำวิไลสาวในนภา |
| ต่างร่ายรำ ระรื่นสดชื่นวิญญา |
| งามชวาลา แสงเทียนงามตาทิวาสำราญ |
ลักษมีเฉิดโฉม
| งามลักษมีเฉิดโฉมโลมพิลาส ทรามสวาทยุพดี ลักษมีเฉิดฉาย |
| เฉิดโฉมสวยประโลมใจชาย ลักษมีนารายณ์ อวตารแปลงกาย ฤาฉันใดหนอนี่ |
| เลอโฉมโลมใจ หรือเทพไทยองค์ใดสรรค์สร้าง เพื่อให้นาง สุดสะอางค์เลิศล้ำนารี |
| สวยเอยน่ารักเอยทรามเชยผ่องศรี ล้ำค่าที่ร้อยกวี ลักษมีงามเอย |
ละออองค์
| ตลึงแลสวยจริงแม่บังอร ลำแขนแม่อ่อนเมื่อทอดกรฟ้อนรำ |
| คืนนี้โชคดีที่เป็นคู่รำ งามแท้ท่ารำแสนจะฉ่ำชื่นใจ |
| เราเจอกันคืนพระจันทร์ลอยเด่น คืนนี้เดือนเพ็ญเรามาเล่นรำไทย |
| เออขอถามหน่อยเถอะแม่กลอยใจ นวลน้องนามใดขอจงได้เมตตา |
| มาลวนลามถามนามเพื่ออะไร พอพบคู่ใหม่เธอก็คงระอา |
| นามน้องพี่จำติดตรึงอุรา รำพร้อมแก้วตาน้องจงอย่าได้อาย |
| ฟังคารมมานิยมปองใฝ่ นามฉันนามใดเธอจงได้ลองทาย |
| นามนั้นฉันอยู่ไม่ห่างเรือนกาย ยามฉันเดินกรายแล้วผู้ชายชอบมอง |
| ละออองค์ฉันงงยิ่งจริงนาง เธอสวยทุกอย่างโอ้แม่นางเนื้อทอง |
| เออหนออะไรที่ชายชอบมอง พอเห็นต้องปองเหลียวแลมองติดใจ |
| เออดวงตาเธอหวานจริงยามจ้อง ยามยิ้มชวนมองปรางก็ผ่องอำไพ |
| เออหนอท้อจิตด้วยผิดไปไกล ความสวยตรงไหนที่ชายชอบมอง |
| เธองามจริงผิวงามยิ่งเกินใคร จึงขอทายใหม่ชื่อแม่นวลละออง |
| นวลผิวยั่วใจให้ชายชอบมอง พอเห็นต้องปองเหลียวแลมองติดใจ |
| งามตรงเดียวจริงหรือเธอจึงพร่ำ พอฉันฟังคำเลยแทบหมดอาลัย |
| เธอสวยทั้งร่างทุกอย่างวิไล นามน้องนวลใยนั้นคงใช่ละออองค์ |
ศกุนตลา
| ศกุนตลา นางฟ้าแมกฟ้าฤาไฉน |
| เดินทางนางเดียวเปลี่ยวใจ นางไม้แนบไม้มิได้ปาน |
| น้ำค้างกลางกลีบกุหลาบอ่อน คือเนตรบังอรหยาดหวาน |
| โอษฐอิ่มพริ้มรัตน์ชัชวาล เพลิงบุญอรุณกาลผ่านทรวง |
| ศกุนตลา นางฟ้าแมกฟ้าจากสรวง |
| คลื่นสมุทรสุดฤทัยไหวปวง คือทรวงนางสะท้อนถอนใจ |
| ยอดมณีศรีศิลป์ปิ่นสวรรค์ หล่อหลอมจอมใจขวัญผ่องใส |
| คือแก้วแพรวพร่างกระจ่างใจ อาบไออมรินทร์นิจนิรันดร |
สาวน้อยร้อยชั่ง
| สาวน้อยร้อยชั่ง รูปแม่งามดุจดัง อัปสรโสภา |
| ผ่องพรรณขวัญตา นางวิไลในหล้า สุดที่จะหาเทียบนาง |
| สาวเอยนางแก้ว ผ่องพรรณพริ้งเพริศแพร้ว เลิศแล้วเลอร่าง |
| สวยเอยสวยสอางค์ งามนักงามทุกอย่าง รูปนางล้ำลาวัณย์ |
| งามทรงพธูดูสมส่วน นวลผิวผ่องนวลดั่งนวลจันทร์ |
| มิ่งขวัญชาติไทยวิไลวรรณ จะหาคำรำพัน สุดจะสรรประพันธ์พา |
| พิศไหนงามนั่น โอ้แม่ผ่องพรรณ กว่าจันทร์ในนภา |
| เทพไทสรรค์มา งามเหนือคำที่ว่า หยาดฟ้ามาสู่ดิน |
สาวสวรรค์
| โอ้แม่สาวสวรรค์ เกิดมาฉันเพิ่งเห็น |
| แม่บุญเหลือเนื้อเย็น งามสวยเด่นละออตา |
| โอ้แม่สาวสมัย เลิศวิไลหนักหนา |
| จากสวรรค์ลงมา งามสง่ารำวง |
| ร่างสคราญสวยจริง แม่ยอดหญิงไทย |
| งามวิไลทรวดทรง อนงค์แน่งน้อย |
| เชิญมารำด้วยกัน อย่าให้ฉันหลงคอย |
| เอวบางร่างน้อย นิดหน่อยเชิญ |
| จงมาร่ายรำ อย่าทำหมางเมิน |
| คนดีพี่เชิญ อย่าสะเทิ้นเอียงอาย เอาละวา..... |
หงส์เหิร
| หงส์เหมราชเอย สง่าผ่าเผยงามสคราญ |
| ณ แดนหิมพานต์ หวงตัวรักวงศ์วาน หิมพานต์สถานสำราญมา |
| หงส์ร่อนผกเผิน บินดั้นเมฆเหิรเกินปักษา |
| กางปีกกวักลมท่วงทีสมสง่า เหิรลมล่องฟ้านภาลัย |
| หงส์ทรงศักดิ์เรือง ยามเจ้าย่างเยื้องงามกระไร |
| สวยงามวิไลสวยเกินนกใดใด เยื้องไปแห่งไหนสวยสอางค์ |
| หงส์ลงเล่นธาร ท่องสระสนานธารสุรางค์ |
| ลงสระอโนดาตชำระร่าง ไซร้ขนปีกหางสรรพางค์กาย |
| ทรงหงส์อ่อนงอน ปกปีกช้อนเชยฉะอ้อนช้อนโอบกาย |
| เคล้าคู่กันผันเรียงราย พร้อมกันว่ายแหวกธาร |
| ว่ายน้ำฉ่ำกาย ต่างผันผายพากันว่ายฟ้าเบิกบาน |
| เหิรสู่แดนแสนสราญ ถึงหิมพานต์อันสุขใจ |
หยาดฟ้ามาดิน
| งามกระไรจะหาใครมาเหมือน เสน่ห์ยามแย้มเยือน ติดเตือนฝันใฝ่ไม่รู้จาง |
| เป็นบุญตาที่ฉันได้มาพบนาง โฉมเฉิดสำอางค์ พร้อมทั่วสรรพางค์ดังเทพธิดา |
| จะพิศประทุม ทรวงอกเจ้างามเต่งตึง สวยงามประหนึ่ง จะเย้ยดอกบัวหนักหนา |
| สองปรางเปล่งนวลขาวยั่วยวนตา จะเปรียบเหมือนว่าหยาดฟ้ามาดิน |
| ใจยังปองต้องการฝากรัก หากได้รู้จัก จะไม่หาญหักผลักรักลืมสิ้น |
| จงเอ็นดูชื่นชู้ร่วมหอร่วมถิ่น แม้ดั่งถวิล ขอชื่นเนื้อกลิ่นคงหอมจริง |
| อันเอวองค์ดั่งอนงค์นางสวรรค์ มาจุติให้พบกัน จิตใจหมายมั่นสุขรักยิ่ง |
| ยามฟังคำอ่อนหวานเปรียบตาลเพริดพริ้ง สมดังเป็นหญิง ล้วนเลิศทุกสิ่งชวนให้ชม |
| เพียงได้พบมองยังต้องหลงไหลตะลึง เปรียบไม้งามแรกพึ่ง จะแย้มกลิ่นบานสวยสม |
| แม้ใครได้เชยชื่นอารมณ์ จะติดใจนิยม เสน่ห์ล้ำร่ำไป |
| ทำบุญอันใดจึงได้กำเนิดมา จริตงามทั้งกิริยา ยิ่งพาเสริมส่งลุ่มหลงรักใคร่ |
| หากแม้นมีเธอจะไม่ขอเพ้อรักใคร แม้ว่าเห็นใจ รักหน่อยเป็นไรขอได้เอ็นดู |
หลงรูปละเวง
| เอวองค์ขนงนาง แม้นปรางดวงเนตรเทวี ล้วนเฉิดฉวียิ่งล้ำคำชม |
| หาไหนไม่ปาน เทวีวิมานไม่สม งามเกินคำชม ก็คือโฉมละเวง |
| ใคร ๆ แม้นไกล เกินได้ขอบนภา ต้องจิตติดตาภาพของนางเอง |
| พิษรักปักทรวง แม้ภัยทิศใดไม่เกรง หลงโฉมละเวง สู่ทิศที่อยู่ทรามชม |
| ดวงใจให้รัญจวน ปั่นป่วนเมื่อมองเห็นนาง นวลปรางใดจึงสม |
| เพียงมองภาพล้ำลาวัณย์ ดวงจันทร์อับแสงมัวลง หรือคงเกรงจะได้อาย |
| ยามมองเห็นปราง นวลนางเพียงภาพยังชวน ฝันใฝ่ให้หวนครวญถึงมิวาย |
| หลงโฉมภาพนาง ละเวงไม่เกรงอื่นใด ฝันถึงดวงใจ ไฉนจะได้ชมเชย |
เอื้องฟ้า
| สวนสวรรค์ริมน้ำช่างงามสง่า ริมฝั่งเจ้าพระยาวิลัย |
| มีมาลีฤดีดื่นใจ ปทุมลัดดาดื่นไป สวยไม่เท่าเอื้องฟ้า |
| โฉมสตรีมากมีที่งามร่าง แพ้หนึ่งนางสอางค์โสภา |
| ทั้งแผ่นดินยุพินเด่นตา หนึ่งนางสำอางค์สุดา สวยยิ่งกว่าร้อยนาง |
| น่าชม ถูกต้องส่วนสมที่พระพรหมสร้าง |
| รูปนาง เลิศเลอสอางค์เด่นเหนือนางใด |
| เฉิดฉันท์ จากสวรรค์หรือวิมานไกล |
| เกิดจากฟ้าหรือว่าไร จึงได้งามล้ำวิลัย ข่มนางในวิมาน |
| รูปงามทรามเชย สวยแท้นางเอยทรามเชยสคราญ |
| สวยเอ๋ยงามเอยทรามเชยอ่อนหวาน เย้ยปวงเยาวมาลย์กัญญา |
| แม่งามล้ำเลิศเด่น พิศพักตร์จันทร์เพ็ญยังเพ็ญด้อยกว่า |
| ขวัญศรีเทวีมีความสง่า เหล่าเทพธิดาอิจฉาความงาม |
| สวยแท้สอางค์เกินนางโลกสาม งามสมนามเอื้องฟ้า |
| | หน้าแรก | ย้อนกลับ | หน้าต่อไป | บน | |